Laugh about it

De laatste noten van een vrolijk eighties-discodeuntje ebben weg en maken plaats voor de Zeeuwse gitaarsnaren van Racoon. Nee, ik ben niet naar de Top Zoveel aan het luisteren, maar ik sta 'in de wacht' bij het energiebedrijf.

Veertien dagen geleden had het betreffende bedrijf een monteur beloofd die een of ander apparaat in mijn meterkast kwam installeren. Omdat de goede man om 13.30 voor mijn deur zou staan, had ik die middag vrij genomen van mijn werk. Maar de tijd verstreek zonder dat er iemand verscheen. Aan het eind van de middag besloot ik maar eens te bellen waar de monteur bleef. Hij mocht eens een ongeluk gehad hebben, of verdwaald zijn, of vermist, of overvallen... Je weet maar nooit!

Mijn oprechte bezorgdheid om het lot van de monteur had echter geen effect. Veertien dagen, vijf telefoontjes, twaalf kastjes en muren en negen kluitjes in het riet later heb ik nog steeds niemand gezien. Dus probeer ik het vandaag nog maar eens. En als de dame van het energiebedrijf eindelijk opneemt na mijn wachtmoment, gaat dat ongeveer zo:

- (overdreven vrolijk) "Goedeeeee...middag, met Karen, waarmee kan ik u van dienst zijn?"
- (assertief) "Goedemiddag met Gerdien... (ik doe het hele verhaal). Dus ik bel nog maar een keer om een afspraak te maken, want u belt mij maar niet terug. En dat hadden we wel afgesproken."
- (treurig) "Oohw. Ja dat zal wel met mijn collega besproken zijn, daar weet ik niks vanaf."
- (een (heel, heel heel) klein beetje begrijpend) "Jaja, dat geloof ik wel. Daarom bel ik ú terug, dan kunnen we die afspraak nu meteen maken."
- (twijfelend) "Nou, weet u, blijft u even hangen. Ik verbind u door met de aannemer die dit voor ons regelt."

Ze zet me weer in de wacht. Ik zucht diep. Het laatste restje geduld en goodwill dat ik nog had, sijpelt weg uit mijn hoofd, op de melodie van Racoon met 'Laugh About It'. Ik vreet mezelf op van ergernis. Is dat stomme nummer nou nog niet afgelopen? 'I should ignore the words you say...' zingt de zanger. Zou dat het zijn? Zouden ze gewoon niet luisteren naar wat ik zeg? Daar gaat het inmiddels wel op lijken. Ik vermoed dat dit kastje mij weer naar een muur stuurt, met zo'n kluitje voor in dat riet.

O! Net als ik het nummer wil gaan meezingen, krijg ik een ongeïnteresseerd klinkende jongeman aan de lijn. Ik gok dat het een student is die dit een heel vervelend bijbaantje vindt.

- (verveeld en een tikje arrogant) "Nnnjaaa mevrouw, we hebben uw mobiele nummer al genoteerd. We bellen u wel terug."
- (niet blij) "Ehm ja, maar dat zei uw collega anderhalve week geleden ook. Wanneer belt u dan terug?"
- (zuchtend) "Tsjaaa, da's lastig te zeggen, dat kan twee weken tot zes maanden duren. Maar we bellen u sowieso een keer terug."
- (geschokt en verbijsterd) "ZES MAANDEN?!"
- (geërgerd, hij vindt me echt een ongelofelijk domme troela) "Ja, dat zeg ik toch."
- (berustend) "Okay dan." (en een tikkeltje gemeen) "Ik bel u over een half jaar wel terug."

De jongen wil ophangen, maar doet iets verkeerd. Racoon klinkt weer. 'I can laugh about it, yeah, I'd better try to laugh...' En ja, da's misschien ook maar het beste...