De Printer en de Wet van Murphy

"Zo, nu nog even de vliegtickets printen en we kunnen naar Londen!" Ik hoor het mezelf nog zeggen, eind december vorig jaar. Zuslief kijkt me vertrouwend aan als ik op de 'print' knop klik. 'Bzzzzzt,' zegt de printer. En 'krrrrssjjt' zegt het papier, terwijl het scheef gefrommeld in de printer verdwijnt. Er gebeurt van alles in het apparaat, maar er komt geen printje uit. Verbaasd kijk ik m'n zus aan. "Hij doet-et niet," constateert ze droog. "Komt het niet omdat je net de cartridge verwisseld hebt?"
"Hee, hallo zeg, waar zie je me voor aan, daar kan niks mee fout gaan," reageer ik een beetje geprikkeld. Ze mogen van alles van me denken, maar zo'n printkreng kan ik heus wel aan.

Nog maar een keer proberen dan. Een nieuw, glad vel papier er in en printen maar. Maar nee hoor. De printer heeft er geen zin in. Nog een keer. En weer. Nog één keer dan. De vloer ligt inmiddels bezaaid met verkreukelde papieren, zonder ook maar een geprinte letter er op. "Neeeeeee dit méén je niet! Rotding! Vanmiddag deed-ie het nog. Ik heb niks fout gedaan! Hij móét het gewoon doen." De blik in de ogen van mijn zus begint ietwat panisch te worden. "Eh... hoe doen we dat dan met die vliegtickets?" "Komt goed," zeg ik en dat kwam het uiteindelijk ook, alleen dan niet met mijn eigen printer.

Het werd kerst, nieuwjaar, mijn verjaardag, valentijnsdag en lente. En al die tijd stond de printer werkloos op het tafeltje naast mijn bureau. Ik was nog steeds kwaad op 'm. Nog geen jaar oud en dan al aan dienstweigering doen, dat is geen stijl.

Op een avond zet ik mijn boosheid uiteindelijk aan de kant en besluit ik de printer eens aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Desnoods haal ik 'm helemaal uit elkaar. Maar werken zál hij. Eerst controleer ik de cartridges (zie je nou wel dat daar niks mis mee kan gaan!) en dan schijn ik met een zaklampje in de donkere krochten van de papierlade. En ja, daar komt mijn probleem aan het licht. Een plastic richeltje blokkeert telkens het vel papier. Dat moet recht gebogen worden. Ik wurm mijn vingers in de printer en duw op het plastic ding. Zodra ik loslaat, veert het vrolijk weer terug. Nog een keer, ik geef niet zomaar op. Shit! Het verschuift... Oh nee... heb ik het nu helemaal gemold? Whaaa! Er zit ook nog een gat in dat plastic ding! Of eh... hee, wacht eens even... heb ik dat niet eerder gezien...

Met twee vingers priegel ik het ding uit de printer. Het is het afgeknipte bovenste plastic randje van een blisterverpakking... van -jawel - de cartridge... En daarmee is de Tweede Wet van Murphy maar weer bewezen: 'Alles wat niet mis kan gaan, gaat toch mis'.