Vrouwelijke hebberigheid

Eind februari @ work
Pling! Een geel envelopje verschijnt onder in mijn beeldscherm. Een mailtje van een van mijn beste vriendinnen. “Ik heb gereserveerd voor de Ladies Night over drie weken, het zat nu al voor de helft vol! Maar deze keer hebben we in elk geval dus een kaartje…” Ik grinnik als ik terugdenk aan de vorige keer.

Tussen honderden vrouwen stonden we in de hal van Pathé Buitenhof. We hadden geen kaartjes en moesten wachten tot de reserveringen vervielen. Geduldig zochten we een plekje achter in de rij. Zo zagen we het gebeuren. Er ontstond paniek achter de balie. En uiteindelijk stond een blond meisje op van achter haar kassa. “Dames, er is iets mis met de computer. We kunnen niet meer zien wie er gereserveerd heeft en…” De rest van haar woorden was niet meer te verstaan door gekrijs en gegil. De brave dames voor ons veranderden plotseling in heuse killer queens. Schoppende naaldhakken, slaande tasjes en klauwende nagels baanden zich een weg naar de balie om toch maar aan een kaartje te komen. Het tafereel was hilarisch, absoluut een film waard. Maar die Ladies Night konden we vergeten…

Half maart @ Ladies Night
Met de felbegeerde kaartjes in de hand, lopen we zaal 1 van de bioscoop in. We hebben perfecte plaatsen, waar al een flesje drinken en een zak popcorn voor ons klaarliggen. “Oooo, er zijn ook weer verrassingsplaatsen," giechelt mijn vriendin expres overdreven. Ik kan een grijns niet onderdrukken. Een meneer van de bioscoop trekt nummertjes uit een popcornbak. Op een verbazend slechte manier krijgt hij het voor elkaar om tientallen vrouwen te laten zitten en staan op commando. Alleen maar door hen te laten hopen op een prullige verrassing. Er is ook niets voor nodig om mensen te manipuleren. De hebberigheid een klein beetje aanwakkeren is al genoeg. Ernstig eigenlijk. Maar zelf doe ik net zo goed mee. De man vertelt dat we aan het eind van de avond een goodiebag meekrijgen op vertoon van ons bioscoopkaartje. Mijn vriendin begint driftig haar jaszakken en tas te doorzoeken. “Hee, waar zijn die kaartjes nou… net had ik ze nog…” Een licht gevoel van paniek overvalt me. Ik voel in mijn jaszakken. Ook niks. En dan begint de film.

Na afloop gaan we naar beneden. “Oja, die kaartjes,” herinnert mijn vriendin zich. “Ik heb ze niet meer gevonden..." "Geeft niet, we proberen het gewoon," zeg ik. Want ik móét en zál zo'n ding hebben. Het is druk bij de tasjes, dames verdringen elkaar om er een te bemachtigen. De man die ze uitdeelt kijkt ons aan alsof we gek zijn, als we ons verhaal doen en het bewijsmateriaal (de lege popcornzak en een pinbonnetje) laten zien. Smachtend kijken we naar de geel met zwarte tasjes. “Vooruit dan,” zegt hij, en geeft er twee. Met een voldane blik verlaten we de bios.

In de trein naar Rotterdam bekijk ik mijn verovering eens goed. Twee tijdschriften uit januari, een flesje citroensap (wtf!), proefmonsters doucheschuim en tandpasta, twee koekjes en een cracker. Hartstikke leuk, dat wel, maar was het nou zo’n gedrang waard? Nee, zegt mijn verstand. Ja, zegt mijn gevoel. Lastig hoor, vrouw zijn…

En weet iemand een bestemming voor 150 ml citroensap?