Fietsenleed

Ik hou van mijn fiets. M’n trouwe rijwiel brengt mij in Rotterdam zo’n beetje overal waar ik wezen moet. Zonder files en parkeerproblemen; mét gratis calorieverbranding. Ideaal dus.

Vorig jaar was ik dan ook aardig over m’n toeren toen fietslief gejat was. Gelukkig had ik ‘m anderhalve dag later weer terug. Met een waarschuwing van de politie: “Je slot is met een loper gemakkelijk te kraken. Je moet er een nieuw slot op zetten.”

Zo gezegd, niet gedaan. Nou ja, met een dik kettingslot stond mijn fiets redelijk veilig. En het nieuwe ringslot had ik wel aangeschaft, maar ik had geen idee hoe ik dat op mijn fiets moest krijgen. Een eerste wilde, ondoordachte en onvoorbereide poging had niets opgeleverd. Daarna had ik gegoogled hoe het dan wél moest, maar dat zag er zo ingewikkeld uit dat de moed me in de schoenen zonk. De fietsenmaker leek de beste oplossing.

Dus bracht ik na een paar maanden (waarom zou je dat meteen doen) mijn rijwiel en het ringslot naar de plaatselijke fietsenmaker, om het slot te laten monteren. Aan het eind van de dag kwam ik vol verwachting terug, maar werd teleurgesteld: “Zorry meizzie, ik heb geen juiste gereedsjchap vor dit. Kan niet vinden.” Ik ging terug naar huis, legde het nieuwe fietsslot in mijn bureaula en deed er lange tijd niets meer mee.

Tot een paar weken geleden. Op een zaterdagmiddag nam ik mijn fiets eens goed onder handen. Eerst het oude slot eraf slopen. Een eerste wilde, ondoordachte en onvoorbereide poging leverde niet veel op. Met een schroevendraaier probeerde ik het slot eraf te wrikken. Lukte niet, het was te stevig. Daarna googlede ik hoe het dan wél moest. Ooh… zit dat met een schroefje in je spatbord… Goed dan. Band leeg laten lopen, en jawel, daar was het schroefje. Ik had zelfs de juiste maat torx om het ding los te draaien. Eh… wel de juiste maat ja, maar ik was even vergeten dat ik die torx op een vorige klus verrot had gedraaid. Hmm… Een week ging voorbij voor ik een nieuwe had gekocht. En hoera, het slot ging eraf!

Het nieuwe slot monteren bleek een fluitje van een cent. Oja, op de site stond weliswaar dat je een extra gaatje in je spatbord moest boren, maar dat zou toch niet echt nodig zijn… toch?! Ik pompte mijn band op en zette de fiets overeind. Meteen begreep ik waar het extra gaatje voor nodig was: om het spatbord met een schroefje weer aan het frame te bevestigen. Eerder zat het aan het oude slot vast, maar met het nieuwe ging dat niet meer. Er zat niets anders op: de fiets moest weer ondersteboven en het slot er weer af. Ik pakte mijn boormachine. Shit, niet opgeladen. Ik was terug bij af en besloot het erbij te laten.

Weer een week later verzamelde ik al mijn moed en toog weer naar de berging. Met opgeladen boormachine. Wat denk je: had ik weer geen geschikt boortje... De week daarop nam een vriendelijke collega een geschikt boortje voor me mee. Daar moest het zeker mee lukken. Drie pogingen later bleek dat alles geschikt was voor de klus, behalve ikzelf. Ik kreeg het gewoon niet goed voor elkaar… Ik repareerde het spatbord tijdelijk met een ijzerdraadje. Dat werkte. Ik zette het nieuwe slot er weer op, pompte mijn band op, zette de fiets rechtop en maakte een ritje. Ohhh nee!! Het aloude probleem met de hobbel in mijn achterband was terug! Dit was de druppel…

Vanmorgen bracht ik mijn fiets bij de fietsenmaker. Vanmiddag was-ie klaar. Perfect. En dat slot heb ik er toch maar mooi zelf op gezet!