Thomas & The Most Famous Living Dead Guy

“Hi, y’ladies how ‘r you doin’?”, klinkt het als we bepakt en bezakt het hotel op Key West binnenlopen. Met een grijns van oor tot oor kijkt een enorm dikke man ons aan. Hij zet zijn bril met gele glazen af en strijkt door zijn achterover gekamde gel-kapsel-met-mat. Lekker fout en dus leuk.

Vijf minuten later weten we dat hij Thomas heet, dat hij al in heel de VS gewerkt heeft en nu van plan is om naar Griekenland te verhuizen. Voor het mooie weer en de mooie vrouwen. Tsja, dat kon natuurlijk niet missen…

Maar Thomas is niet alleen aangenomen om zijn cv en toekomstplannen op te dreunen. Hij blijkt ook nog eens aardig wat te weten van de Florida Keys en wat daar zoal te doen is. Zwemmen, zeilen, duiken, snorkelen en vooral Heel Veel alcohol drinken. “Yeah gals, y’re gonna like it here!”

Dat denken wij inderdaad ook. Terwijl Thomas voor de volgende dag een snorkeltrip regelt, gaan wij 's avonds Key West verkennen. Ergens ver van het hotel lopen we de pier op. Het water is betoverend helder. Een verliefd stelletje doet pogingen om samen te blijven drijven. In de verte scheert een zeilboot over het water. Beneden me flitsen kleine gekleurde visjes schichtig tussen de stenen door. Ik kan er uren naar blijven kijken.

Maar mijn gelukzalige droomstemming wordt wreed verstoord door een stem achter me. “Hey baby, know who this is?” Een man van middelbare leeftijd wijst naar een iets jonger sujet naast hem. Ik heb geen flauw idee. “Well, you should know him, man! He’s the most famous living dead guy!”

Even ben ik verbaasd, maar dan herinner ik me spontaan drie van Thomas’ woorden: Heel Veel alcohol. De jongere man knikt enthousiast en grijnst. Bruinige tanden worden zichtbaar. De man is vel over been en zelfs van een afstandje kan ik constateren dat hij niet al te fris ruikt. Bijna ga ik in zombies geloven.

Een door alcohol vertroebeld verhaal volgt. Ik maak eruit op dat hij na veel jaren terugkeerde naar zijn geboorteplaats, waar iedereen inmiddels dacht dat hij dood was. Nou, niet dus. Ik wist het: zombies bestaan alleen in films. Wellicht dat er met zeep, shampoo, tandpasta en groot bord eten nog wat aan deze man op te knappen valt.

Hij praat intussen meer tegen zichzelf dan tegen mij, dus ik besluit af te haken. Een kwartier later loop ik weer langs. “Hey baby, know who this is?” Ja, dat weet ik.

Twee dagen later is het helaas tijd om te vertrekken. De snorkeltrip was super, en dat wil ik Thomas nog even laten weten. "Well, Miss DeLight," zegt hij met een vette knipoog, terwijl hij grinnikt om zijn eigen grapje. "Hope y'enjoyed y'r stay. Have a safe trip 'n a nice life!"

(En ja, de vakantie in Amerika was TOP! Hete zon, witte stranden, blauw water, fun & fastfood, veel kilometers in onze hippe cabrio. Hotelkamers met XXXL-bedden (maar als je de omvang van de gemiddelde Amerikaan ziet is dat ook wel nodig), vier kussens per persoon en een magnetron. ’s Avonds op het terras wat drinken met noeste spoorwegwerkers en ruige motorrijders. Bij paspoortcontroles elke keer dezelfde flauwe grappen aanhoren: “ Miss DeLight, what a pleasure!” “ What a wonderful name!” “Sounds lovely!”. En natuurlijk alle bijzondere figuren die je onderweg tegenkomt. Behalve Thomas en de Famous Dead Guy ontmoetten we onder andere nog een harige ouwe Broadwayster op strandvakantie, een blonde dame die geobsedeerd was door onze cabrio, een politieman met een Hollandse politiehond (maar het beest sprak geen woord Nederlands), twee uitsloverige poolbiljarters, en Aaron en Scott die vergeefse pogingen deden om ons mee te krijgen naar een foute tent in een slaperig sufstadje. Heerlijk, genieten. Jammer dat het alweer voorbij is!)