Herrie in de stiltecoupé

Met de dopjes van mijn iPod in mijn oren zit ik onderuitgezakt in de trein. Het is zaterdagavond, en rustig in de coupé. Naast me zit een vrouw van zo'n zestig jaar oud vredig te slapen. Aan de overkant van het gangpad zit een meisje opgekruld in een hoekje van de bank een spannend boek te lezen. Een eindje verderop hebben drie meiden een gezellig gesprek, zo nu en dan hoor ik er een vrolijk lachen.

Opeens wordt mijn aandacht getrokken door de conducteur die zich overdreven ver over het meisje met het boek heen buigt. Het is een beetje een viezig mannetje, te blond, te bruin, een beduimelde snor en te weinig tanden. Hij wisselt wat woorden met haar. Ik zet mijn iPod op 'pause' en ga rechtop zitten. Wat gebeurt daar?!

Aan mijn nieuwsgierigheid komt snel een eind. Want de conducteur buigt zich ook over mij en mijn buurvrouw. Met een hese, fluisterende stem die me koude rillingen bezorgt, vraagt hij: "Zijn jullie bewust in de stiltecoupé gaan zittennnn?" Stiltecoupé?! What the f... "Ehm... nou nee hoor," zeg ik. Ook mijn buurvrouw schudt verbijsterd haar hoofd. We zien hoe de creepy conducteur zijn vragenronde voortzet bij de andere coupébewoners. Tot slot gaat hij bij de kletsende meiden op het bankje zitten. We horen hem zeggen dat je in een stiltecoupé stil moet zijn. Fluisteren. Niet lachen dus. Dan loopt hij weg.

M'n buurvrouw fronst haar wenkbrauwen. "Pfff, ze breken de boel toch niet af?!" Ik grinnik. Ook de meiden verderop gaan ook gewoon door met hun gesprek. Maar amper een paar minuten later komt de viezige conducteur weer binnen. Met een gluiperige tandenloze grijns dirigeert hij hen naar een andere coupé.

Buurvrouw rolt geërgerd met haar ogen. Een geniepig glimlachje speelt om haar mondhoeken. Ze kijkt me samenzweerderig aan. Ze is iets Heel Slechts van plan. And I'm in! "Jaaaaahoooorrrrr!" zegt ze keihard in onvervalst Rotterdams. "Dat gaat toch nérgens over! Wat nou stiltecoupé, als je helemaal niks mag zeggen is het maar zo'n dooie boel!"
"Inderdaad," zeg ik hardop terug. "Bovendien is niemand expres in deze coupé gaan zitten, dat heb je toch net ook gehoord?" De buurvrouw beaamt het. Ze begint een geanimeerd gesprek over de barbecue waar ze vandaan komt. Ze weet alle hapjes tot in detail te omschrijven. "Lekker hoor, en we hebben flink gelachen, heel wat gezelliger dan in deze saaie coupé waar je niks mag."
"Hmhm," knik ik. "Dr zal ergens wel een Zeur zitten die geklaagd heeft."

Precies op het moment dat ik het woord 'Zeur' zeg, draait de vrouw voor me zich geïrriteerd om. "Pardon, maar ik zit hier dus wél voor mijn rust. Ik heb heel de week gewerkt en wil graag in absolute stilte reizen." Ze gaat weer recht zitten en trekt haar mond demonstratief in een streep.

Buurvrouw tikt met een vinger tegen haar voorhoofd. "Zúlke mensen..." zegt ze, zo hard dat de stille dame het ook kan horen. "... daar worrik nou zo moe van! Ze gaat verdorie naar Rotterdam, dan mot je toch wel wat gewend zijn? Kijk, ik vind 't ook irritant als mensen keihard gaan zitten bellen in de trein, maar even gezellig kletsen is hartstikke leuk en helemaal niet erg."
"Bovendien kun je herriestoppers kopen voor absolute stilte," vul ik fijntjes aan.
"Of ze kan buiten gaan zitten," grijnst de buurvrouw. Ze stoot me aan. "Goh, wat is het toch leuk met jou!"

Ik pak mijn flesje Spa uit mijn tas en maak het met een luide 'pssssssst' open. "Hee joh, stil!" giert mijn buur. "Absolute stilte hè? Trouwens, ik heb een kleinzoon, die..." Ook de kleinzoon wordt tot in detail omschreven. Dan knettert de stem van de conducteur door de intercom. "Goedenavond dames en heren! We zijn gearriveerd op station Rotterdam Centraal, eindpunt van deze trein. Denkt u om uw bezittingen, want u wil echt niet dat wij dat doen..." "Whooohooow!" roept Buurvrouw. "Niet zo hard hoor, meneer de conducteur, we zitten hier in een stiltecoupé..." Lachend stappen we uit de trein. De Zeur-met-streepmond blijft zitten tot iedereen weg is.

"Volgende keer gaan we in een andere coupé zitten, okay?" zegt Buurvrouw. "Heb een fijne avond, kijk-ie uit onderweg meissie?"
"Tuurlijk. Altijd." Ik sla linksaf, zij gaat rechtdoor. Als ik omkijk, zwaait ze nog. Ik steek mijn hand op. "Dooooooooooeeeeeeeehoooooooeeeeeei!!" loeit ze over het stationsplein. Nee, die stiltecoupé was niks voor haar.