IJs op een terrasje

De foto is genomen in de zomer van 1987. Oma en ik, samen op een zonnig terras. Allebei in ons hemd, smullend van een verkoelend ijsje. Ik weet nog dat het in Oostenrijk was. We stonden met autopech op de Grossglockner. Opa belde de ANWB. Oma pakte mijn hand, zodat ik niet zou struikelen op het ongelijke wegdek. We liepen naar een restaurantje in de buurt. In de snikhete zon wachtten we met dat ijsje op de takelwagen.

Tweeëntwintig jaar later moet ik aan die foto denken. Samen met oma zit ik op een zonnig terras. Allebei in een hemdje, met een ijsje in de hand. Maar deze keer is het in Apeldoorn. En opa is er niet meer om de foto te nemen. Ik ben wat groter dan toen. Nu kan ik wél met mijn benen bij de grond. Ik kijk naar oma. Haar haren zijn wit geworden en de lijntjes in haar gezicht zijn fijner dan in 1987. Ze zit gezellig te vertellen. Over terrasjes. Over ijsjes. Over haar buren. Over vroeger. Over de fysiotherapeut. En over haar vakantie binnenkort. Haar bruine ogen glinsteren. Ik luister en geniet ervan. Ze trekt het papier van haar Cornetto. Het onderste puntje breekt af. "Och! Goetegoet..." Ik grijns en loop naar binnen om een servetje voor haar te halen. Als ik terugkom, is het ijsje op. Ze frommelt het glimmende papiertje in elkaar en mikt het in de prullenbak. Met het servetje veegt ze de chocola van haar handen en mond. "Dat was heerlijk", zegt ze tevreden.

We staan op en gaan weer naar huis. Oma achter de rollator, ik ernaast. Een eindje verderop is de stoep opgebroken. "Dat is toch lastig voor mensen met rollators!" merkt oma op. En ze pakt mijn hand, zodat ze niet zal struikelen op het ongelijke wegdek.