Lang houdbaar

Met argusogen bekijkt ze het pakje vleeswaren dat ze in haar hand houdt. Dan schudt ze haar hoofd en legt het terug. Ze draait zich om en kijkt me aan. “Je moet zó op de datum letten, zelfs in de supermarkt,” merkt ze strijdbaar op. Haar ogen fonkelen. “Kijk maar, houdbaar tot de vijfentwintigste, dat is al zeker een paar dagen geleden. Denk maar niet dat ik dát nog ga eten!” Met een driftig handgebaar wijst ze naar het betreffende pakje snijworst. “Ik ben vijfentachtig, weet je. Dan is je weerstand niet meer zoals vroeger, dan kun je niet alles meer hebben. Tien jaar geleden ben ik al eens in het ziekenhuis terechtgekomen nadat ik iets verkeerds had gegeten. Ik lag drie dagen in coma gelegen en mijn nieren waren zelfs aangetast door de vergiftiging. Ik heb geluk gehad dat ik het kan navertellen. Maar volgens de artsen moet ik uitkijken, een volgende keer overleef ik het wellicht niet… En ik wil nog wel een paar jaar door! Tsss…” Verontwaardigd wijst ze nogmaals naar de gekoelde vitrine. “Wat vind jij nou? Dat kunnen ze toch niet meer neerleggen? Moet ik er iets van gaan zeggen?”

Met een glimlach pak ik het pakje snijworst uit de vitrine en leg het in het karretje van de oude dame. “Neemt u dat maar gerust. Het kan geen kwaad. Het is houdbaar tot de vijfentwintigste… van september…”