imitation of life

De Wesp met het talent voor timing

2010-05-04T23:44:00.005+02:00

Ter inleiding: bekijk deze scene uit de film 'Case 39' even...

Terwijl ik in de bioscoop zat, kreeg ik al de rillingen van al die wespen. En ik dacht nog: "Hah, ben ik blij dat zoiets niet in het echt gebeurt!" Little did I know...

Want toen ik thuiskwam - het was al middernacht geweest - wilde ik de kou en de regen van Koninginnedag wel even van me afspoelen onder de douche. Dus pakte ik een handdoek en deed de deur van mijn badkamertje open. Terwijl ik mijn trui uit deed, hoorde ik een vreemd geluid achter het douchegordijn. Nietsvermoedend schoof ik het iets aan de kant. Aanvankelijk zag ik niets. Maar toen keek ik naar beneden... Er bewoog iets in het doucheputje. En het geluid werd harder. "Bzzt, bzzz, BUZZZZZ!" Eerst kwam een zwarte poot naar boven door een van de gaatjes. Toen een tweede... gevolgd door de monsterlijke zwart met gele kop van een gigantische wesp. Mijn hart sloeg over en ik sloeg een hand voor mijn mond om mijn ijselijke gil te smoren. Ik geloofde niet wat ik zag. Ik kneep in mijn arm om er zeker van te zijn dat ik niet droomde na het zien van de film. Maar het was Echt. Helemaal Echt. Shit! Het beest kwam steeds verder omhoog. Nog even en hij zou eruit zijn. Snel handelen dus!

De poging met de douchestraal had niet het beoogde effect (wesp bleef drijven). De poging met het aardappelmesje was ook niet succesvol (mesje was te breed voor het putje). De poging met de pincet slaagde. Maar de wesp was nog niet plat genoeg naar mijn zin. De fles badschuim hielp het beest definitief om zeep. En de tuin van mijn benedenbuurvrouw de laatste rustplaats voor de wesp met het grootste talent voor timing...

Stand Out

2010-04-28T22:26:00.004+02:00

"Read, every day, something no one else is reading. Think, every day, something no one else is thinking. Do, every day, something no one else would be silly enough to do. It is bad for the mind to be always part of unanimity."- Christopher Morley

De Kleurgever

2010-02-22T22:31:00.004+01:00

Ik zoek naar een tafeltje in de Rotterdamse bibliotheek. Ik heb wat tijd te doden en heb daarom een oninteressant boek over bouwkunst tussen de aanbevolen literatuur vandaan gepikt. Het boek is alleen behoorlijk zwaar, en dus zoek ik een tafeltje.

Een paar stappen verderop is een grote tafel met een glazen blad. Er ligt een verzameling van tientallen fijnlijners en kleurpotloden. En een boek over manga. De tekenaar is nergens te bekennen, maar zijn jas hangt over een van de stoelen. Ik ga tegenover zijn lege plaats zitten.

Als ik bij bladzijde dertien ben, hoor ik voetstappen. Een zwarte man met een baardje komt bij de fijnlijners zitten. “Hallo,” zegt hij. Ik groet terug en verdiep me weer in het boek. Hoe oninteressant ook, je moet toch wat. Na twee bladzijden spiek ik stiekem op zijn tekenpapier. Een Afrikaanse vrouw, in mangastijl getekend. Een kleurig portret. De kunstenaar ziet dat ik kijk. Ik voel me betrapt. “Mooi, wat je aan het maken bent”, zeg ik maar. “Dank je! Jij hebt mooi gezicht!” kaatst hij de bal terug. Ojee. Heb je d’r zo een. Ik duik weer in de bouwkunstperikelen. Maar hij geeft niet op. “Ik heet Abner,” zegt hij. “En jij?” “Ik heet Gerdien”, antwoord ik. Hij kan het niet uitspreken. Ook dat maakt hem niet uit. Hij begint zijn verhaal, in het Engels met een Afrikaans accent. Het blijkt interessanter dan de bouwkunst en mijn eerdere vooroordeel verdwijnt. Hij wil een luisterend oor en ik heb nog ruim een half uur om hem dat te bieden. Dus waarom niet?

“Al dertien jaar woon ik in Nederland. Maar ik kom uit Liberia. Ik ben gevlucht, eind jaren tachtig al, toen er oorlog was in mijn land. Ik heb niet veel familie meer, veel zijn omgekomen. Mijn moeder leeft nog wel en ze woont daar. Ik kan nooit naar haar toe en zij niet naar mij. Maar we denken veel aan elkaar. In Nederland heb ik eigenlijk niemand. Ik ben kunstenaar, ik maak tekeningen. Ooit wil ik een galerie, met mijn eigen werk. Elke dag zit ik hier in de bibliotheek. Tekenen, met mensen praten. Sommige mensen willen niet praten. Dat is typisch iets voor Nederland. Mensen zien elkaar niet, zelfs al zitten ze naast elkaar. In Afrika praat iedereen met elkaar, leven mensen voor elkaar. Heb jij een probleem, dan help ik jou. En als ik een probleem heb, kun jij mij helpen. Samen leven, vrienden zijn. Ik begrijp niet hoe mensen in Nederland blij kunnen zijn. Kunnen jullie dat? Ik ben christen en ik ging naar twee kerken in Nederland. De mensen kijken droevig en somber en heel serieus. Ik werd daar niet blij. Elke dag bid ik tot God of hij me wil helpen om hier te zijn, om mensen weer blij te maken. Ooit zat daar, waar jij nu zit, een jongen te zuchten voor zijn afstudeeropdracht architectuur. Hij moest een ontwerp maken en hij wist niks. Twee keer achter elkaar kwam hij hier, boeken doorbladeren. Ik praatte met hem. Ik tekende voor hem. Ik hielp bij zijn ontwerp. Hij werd er blij van! Zijn ontwerp werd uiteindelijk goedgekeurd. Hij kwam nog één keer terug om dat te vertellen. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. Maar dat geeft niet. Hij was blij, ik was blij. Zo kan ik leven. O… je hebt geen tijd meer hè… Ik zie het aan jou, je kijkt op je horloge. Jammer dat in Nederland de mensen weinig tijd hebben. Kom je nog eens terug? Ik zit hier altijd. Met mijn tekeningen.”

Ik moet inderdaad weg. Ik beloof dat ik nog eens langs zal lopen. Hij is niet alleen een goede tekenaar, maar ook een goede verteller. Als ik bij de roltrappen omkijk, heeft hij zijn potloden weer gepakt. De Afrikaanse dame krijgt steeds meer kleur. En mijn dag ook.

Opa's handen

2009-12-31T00:47:00.004+01:00

Ze hielden me voorzichtig vast, toen ik een kleine baby was. Opa's grote, sterke werkhanden. Met mijn pietepeuterige vingertjes omklemde ik zijn wijsvinger. Wat was hij trots. Het nieuwe jaar was net begonnen, de sneeuw lag vers en wit op de straten: een mooi begin als kersverse grootvader.

Winters later pakte hij mijn kleine handje voor een wandeling door zijn woonplaats. Om zijn grote stappen bij te houden, moest ik meerdere stapjes zetten. Langs de schommels ging het en hij duwde, met die sterke handen, tot ik huizenhoog vloog. Naar het park liepen we en met zijn lange wijsvinger wees hij naar het kasteel, waar een echte jonker woonde. Bij de kinderboerderij kwamen we en zijn handen tilden me op de tractor en streelden het wilde watervlugge geitje, waar ik stiekem een beetje bang voor was.

Soms kwam hij bij ons op de brommer. Met zijn zware zwarte jas en zijn appelgroene helm; een waardige verschijning. Hij ging dan in de schuur aan de slag, kleine fietsbandjes plakken, of iets maken van hout, want zijn handen konden alles met hout. Ooit maakten die grote handen een prachtig poppenhuis, een pronkstuk. Met fijne houten tafeltjes en stoeltjes. Een bedje voor de pop om in te slapen en een kaptafel met sierlijk bewerkte pootjes. En het mooiste van alles: kleine gladgeschuurde bordjes en houten wijnglaasjes, minutieus afgewerkt. Want ook poppetjes moeten kunnen eten en drinken. Het was het allermooiste cadeau dat ik ooit gekregen had.

Zijn handen, voorzien van een grote lepel, ruïneerden in twee scheppen mooie toetjes. Zijn handen, voorzien van een tafelmes, sneden vervolgens muizelige kleine stukjes van de kaaskorst, voor de vogeltjes in de tuin. Zijn handen zorgden voor een explosie van slagroom als hij te hard in de spuitbus kneep. Zijn handen snoeiden met zorg de amaryllis, zodat die het jaar erop weer prachtig bloeide. En elke dag vouwde hij die handen en bad en dankte hij voor allen die hem lief waren, en legde hij zijn leven, zorgen en dankbaarheid in Gods handen.

Langzaam werden opa's handen oud en minder sterk. Op het laatst omklemden zijn stramme koele vingers mijn hand. Nog één laatste kneep. Wat hield ik van hem. Het oude jaar was haast voorbij, de sneeuw was net gesmolten in de straten: een mooi afscheid van mijn lieve opa.

Geluk in de metro

2009-12-01T21:54:00.005+01:00

Met ontevreden gezichten komen ze de roltrap af. Een stel van middelbare leeftijd, allebei hetzelfde rode jack. Hij het herenmodel, zij de vrouwelijke variant. Zelfs hun kapsels lijken op elkaar. Aan hun blikken en hun houding zie je direct dat dit Zeurderige Mensen zijn. Bij sommige mensen heb je dat nou eenmaal.

Hij begint, op een wat nasale toon. “Nee hè, nou is het ook nog super druk op het perron. Je zal zien dat die metro straks al helemaal vol zit. Kunnen we niet beter de volgende metro nemen?”
Zij antwoordt, met een zielig pieperig stemmetje: “Nee-hee… want de volgende metro zit ook vol. Het is áltijd zo druk in de spits, daar kan ik niks aan doen ofzo…”

Het suizen van de aankomende metro onderbreekt hun korte dialoog. Met moeite wringen ze zich door de menigte en staan even later tegen elkaar geklemd in het middenpad, terwijl ze zich stevig vastgrijpen aan een van de metalen buizen. De metro gaat rijden. En de Zeurderige Man neemt het woord weer.

“Zie je nou wel, geeneens meer een zitplaats. En ik was al zo moe. Dit vind ik echt niet leuk hoor, als je dat maar niet denkt…”
Zij: “Nee nou ja, dat weet ik toch ook wel, ik sta hier anders ook niet ideaal.” En ze kijkt om naar een stevig gebouwde man die nogal asociaal tegen haar aan leunt. De metro stopt bij de volgende halte. Mensen stappen uit en anderen stappen in. Zoals het meestal gaat bij metrohaltes.

Zij: “Zeggeh… daar achter is een plekkie vrij… Moet je nou nog zitten?”
Hij kijkt om naar de lege plek, zo’n drie stoeltjes van hem verwijderd. “Nee zeg, dan moet ik daar helemaal heen lopen en mijn voeten doen al zo zeer.” Met een schok zet de metro zich weer in beweging.
Zij: “Ga dan ook zitten, dan hebbie daar geen last van.”
Hij: “Ja maar ik kan mijn evenwicht nooit houden in een rijdende metro. Wou je dan dat ik op m’n plaat ga in het middenpad?” Hij kijkt haar geïrriteerd aan. Zij zwijgt wijselijk. Waarschijnlijk wenst ze dat ze nu op het strand in South Miami zit, in plaats van in het Rotterdamse openbaar vervoer.

Verder gaat de rit, zuidwaarts. Hij: “Dalijk hebben we ook geen plek meer in de bus… Moeten we dat hele eind naar huis ook nog staan.”
Zij: “Niet waar, er is heus nog wel plek.”
Hij: “Nee hoor, ik weet zeker van niet. Vorige week zat die bus ook propvol. Dat moet niet mogen.”
Zij: “Wou je dan een taxi naar huis nemen?”
Hij: “Nee-hee! Dát zeg ik toch ook niet?”

Op dat punt in het gesprek verlaat ik de metro. Jammer, want ik had best nog willen weten hoe het busavontuur afliep. En of ze thuis ook zo zaniken. Als ik later de krantjes bij het oud papier wil gooien, valt mijn oog op een grote kop in de Metro: ‘Nederlander zeurt, maar is wel gelukkig’. Opgelucht denk ik terug aan het stel op de Erasmuslijn. Geen zorgen dus! Die twee? Die zijn hartstikke gelukkig.

De mooie en minder mooie dingen

2009-11-14T01:22:00.005+01:00

Stampvol is het in de tram. Ik hang tussen een paar hangjongeren aan de zijkant van het rijtuig. Onhandig wurmt een oudere heer zich langs me heen. Een Steve Martin look-alike, alleen is deze man ouder. Hij zoekt vergeefs naar een zitplaats. Niemand staat voor hem op. De tram tingelt en begint met een schok te rijden. De man wankelt en valt pardoes tegen me aan. “O, neem me niet kwalijk!” excuseert hij zich. Hij vindt wat houvast en wringt zich op een plekje rechts van mij. “Ik hoor niet meer bij de jeugd, maar ik mag hier toch wel staan he?” vraagt hij met een olijk lachje. Ik knik, en luister verder naar REM. Maar de man praat door. “Ja meis, de stad is veranderd. Toen ik een jongen was, toen was hier niets. Geen gebouwen, geen drukte, geen winkels. Alles was plat gebombardeerd. Kan je het je voorstellen?” Tsja. Uit fatsoen trek ik REM uit mijn oren, en knik naar de man. “Ik woonde hier, weet je, in het centrum van Rotterdam. En voor mij viel het dan nog wel mee. Maar een jongetje uit mijn klas, had niets meer. Geen huis, geen kleding, geen eten. Hij kwam in de snijdende kou alleen in z’n bloesje naar school. Omdat hij geen jas had. Vreselijk… Gelukkig had mijn moeder nog een jasje over dat hij aan kon. Zo hielpen we elkaar een beetje.” De tram gaat de Erasmusbrug over. De man staart over het water naar de lichtjes van de heropgebouwde stad. “Ik zal nooit zeggen dat het vroeger beter was,” zegt hij, misschien wel meer tegen zichzelf dan tegen mij. “Elke generatie heeft zijn eigen mooie en minder mooie dingen. De oorlog in de jaren veertig was slecht. Maar de mensen wáren er voor elkaar, veel minder individualistisch dan nu. Dat was goed! En wij leerden vroeger op school goed zinnen ontleden en hoofdrekenen; breuken, staartdelingen en lange moeilijke sommen. Dat kunnen kinderen niet meer. Maar ze kunnen wel allemaal Engels, en ze kunnen met computers omgaan. Zo zie je maar.”
We rijden langs de Kuip. De man schrikt op. “O, zijn we al zo ver? En ik sta maar tegen je aan te praten…” Ik grinnik. “Ja, ik ga er hier uit. Prettige avond!” Hij steekt zijn hand op. De deuren gaan achter me dicht en ik zie zijn silhouet als de tram de bocht om gaat, verder de stad in. Zijn stad in. Met alle mooie en minder mooie dingen van onze generatie.

Automobilisten

2009-11-01T20:06:00.012+01:00

Eerder heb ik al eens een blog geschreven over verschillende types treinreizigers. Maar uiteraard kun je het hokjes-denken ook toepassen op automobilisten. Onder deze verkeersdeelnemers heb je onder meer de volgende categorieën:

De Neuspeuteraar
Meestal gaat het hier om een man tussen de 35 en 65 jaar oud, in een glimmende auto van de zaak. Neuspeuteraars zitten altijd alleen in de auto, nou ja, hun enige gezelschap is de TomTom die zo nu en dan een vriendelijk woord laat horen. De beste tijden om Neuspeuteraars te signaleren zijn de ochtend- en avondspits. Verveeld zitten ze achter het stuur te staren naar het stoplicht dat maar niet op groen springt, of naar hun voorganger (v/m) die maar niet doorrijdt. Om de tijd wat te verdrijven laat de Neuspeuteraar zijn wijsvinger in zijn neusgat verdwijnen en draait een paar rondjes. Sommige Neuspeuteraars eten hun neusproduct, anderen rollen er bolletjes van die ze wegschieten in de richting van het dashboard, of afsmeren aan de bestuurdersstoel.

De Werkman

De Carrièrebitch

De Haastende Moeder

De Patser

Mobiele ZondagsOma’s (v/m)

En deze bonte verzameling bestuurders (en nog veel meer…) zie ik dagelijks mijn huis passeren. Zijn er eigenlijk wel Normale Bestuurders?

Reünie

2009-09-27T18:48:00.004+02:00

Met een beker noodzakelijke koffie zit ik op zaterdagochtend in de aula van mijn oude middelbare school wakker te worden. Het is behoorlijk veranderd sinds ik examen deed in de zomer van 2000. Toen was het nog een wat kale bedoening, met grijze muren en geelgeschilderde pilaren. Die laatsten zijn er nog steeds. Maar de muren zijn nu graffiti-achtig beschilderd in vrolijke kleuren. De kantine, die toen McBets heette – naar de oude kantinejuffrouw – is een kwartslag gedraaid en is paars geverfd. Het hokje van de conciërge, waar ik regelmatig een bezem moest halen, is verdwenen, evenals het tekenlokaal.

Terwijl ik de veranderingen in me opneem, komt een besnorde man tegenover me zitten. Aan zijn naamkaartje zie ik dat hij Aart heet en in 1974 examen heeft gedaan op de havo. “Zo, eerst effe een kop koffie,” zegt hij terwijl hij de beker op tafel zet. “Zit jij hier op school?” Ik schud mijn hoofd en laat hem mijn naamkaartje zien. “Nee, al meer dan negen jaar niet meer,” antwoord ik. Hij schaamt zich en biedt zijn excuses aan. Eigenlijk vind ik het helemaal niet erg, maar ik laat hem denken van wel.

“Dr is nog niemand uit mijn klas,” zegt hij. “Ik ben benieuwd of er veel komen. Ze zullen wel veranderd zijn in al die jaren.” Dat lijkt mij een logische gedachtegang. Het jaar 1974 is voor mij bijna anderhalf mensenleven geleden. “Ik heb nooit op dit gebouw gezeten,” gaat Aart door. “Altijd op het gebouw bij het station. Er zaten leuke mensen in mijn klas. Ik heb ze na mijn examens niet meer gezien. Ik ben benieuwd wat er van ze geworden is. Zeker van twee vriendinnen die ik toen had. Hoe zouden ze eruit zien? Zou ik ze herkennen?” Hij slurpt van zijn koffie. “Heb jij op dit gebouw gezeten?” “Ja. Vier jaar. Ik heb hier ook examen gedaan, maar toen zag het er anders uit.” “O, ja dat kan natuurlijk.” Hij frummelt aan de envelop die hij bij binnenkomst heeft gekregen en zoekt op de plattegrond het lokaal waar zijn klassenfoto straks gemaakt zal worden.

Bij de kantine zie ik ineens twee bekende gezichten. “Ik ga er vandoor. Daar staan twee van mijn oud-klasgenoten. Fijne dag!” zeg ik tegen Aart. “Gaat lukken,” bromt hij, en hij doopt zijn snor weer in de koffie.

Uren later zie ik Aart staan, in het zonnetje op het schoolplein. Hij is druk in gesprek met een grijzende dame. Ze lacht en legt even een hand op zijn schouder, in een vertrouwd gebaar. Hij grijnst onder zijn snor. Vijfendertig jaar later heeft hij kennelijk zijn vriendin van toen teruggevonden. Toch leuk, zo’n reünie.

Lang houdbaar

2009-08-30T13:35:00.003+02:00

Met argusogen bekijkt ze het pakje vleeswaren dat ze in haar hand houdt. Dan schudt ze haar hoofd en legt het terug. Ze draait zich om en kijkt me aan. “Je moet zó op de datum letten, zelfs in de supermarkt,” merkt ze strijdbaar op. Haar ogen fonkelen. “Kijk maar, houdbaar tot de vijfentwintigste, dat is al zeker een paar dagen geleden. Denk maar niet dat ik dát nog ga eten!” Met een driftig handgebaar wijst ze naar het betreffende pakje snijworst. “Ik ben vijfentachtig, weet je. Dan is je weerstand niet meer zoals vroeger, dan kun je niet alles meer hebben. Tien jaar geleden ben ik al eens in het ziekenhuis terechtgekomen nadat ik iets verkeerds had gegeten. Ik lag drie dagen in coma gelegen en mijn nieren waren zelfs aangetast door de vergiftiging. Ik heb geluk gehad dat ik het kan navertellen. Maar volgens de artsen moet ik uitkijken, een volgende keer overleef ik het wellicht niet… En ik wil nog wel een paar jaar door! Tsss…” Verontwaardigd wijst ze nogmaals naar de gekoelde vitrine. “Wat vind jij nou? Dat kunnen ze toch niet meer neerleggen? Moet ik er iets van gaan zeggen?”

Met een glimlach pak ik het pakje snijworst uit de vitrine en leg het in het karretje van de oude dame. “Neemt u dat maar gerust. Het kan geen kwaad. Het is houdbaar tot de vijfentwintigste… van september…”

How fragile we are

2009-07-27T21:19:00.005+02:00

En soms besef je ineens weer
Dat leven kort is, en zo kwetsbaar
En dat alle schatten die je hier verzamelt
Er eigenlijk helemaal niet zo toe doen

Maar dat liefde belangrijk is, en vriendschap
En dat je deelt wat in je hart is
Omdat dáár de echte schatten zijn, die blijven
Voor altijd, zonder afscheid

Je zei: “Take Care My Friend”
I will. I always will. And I'll never forget.

IJs op een terrasje

2009-07-09T22:05:00.003+02:00

De foto is genomen in de zomer van 1987. Oma en ik, samen op een zonnig terras. Allebei in ons hemd, smullend van een verkoelend ijsje. Ik weet nog dat het in Oostenrijk was. We stonden met autopech op de Grossglockner. Opa belde de ANWB. Oma pakte mijn hand, zodat ik niet zou struikelen op het ongelijke wegdek. We liepen naar een restaurantje in de buurt. In de snikhete zon wachtten we met dat ijsje op de takelwagen.

Tweeëntwintig jaar later moet ik aan die foto denken. Samen met oma zit ik op een zonnig terras. Allebei in een hemdje, met een ijsje in de hand. Maar deze keer is het in Apeldoorn. En opa is er niet meer om de foto te nemen. Ik ben wat groter dan toen. Nu kan ik wél met mijn benen bij de grond. Ik kijk naar oma. Haar haren zijn wit geworden en de lijntjes in haar gezicht zijn fijner dan in 1987. Ze zit gezellig te vertellen. Over terrasjes. Over ijsjes. Over haar buren. Over vroeger. Over de fysiotherapeut. En over haar vakantie binnenkort. Haar bruine ogen glinsteren. Ik luister en geniet ervan. Ze trekt het papier van haar Cornetto. Het onderste puntje breekt af. "Och! Goetegoet..." Ik grijns en loop naar binnen om een servetje voor haar te halen. Als ik terugkom, is het ijsje op. Ze frommelt het glimmende papiertje in elkaar en mikt het in de prullenbak. Met het servetje veegt ze de chocola van haar handen en mond. "Dat was heerlijk", zegt ze tevreden.

We staan op en gaan weer naar huis. Oma achter de rollator, ik ernaast. Een eindje verderop is de stoep opgebroken. "Dat is toch lastig voor mensen met rollators!" merkt oma op. En ze pakt mijn hand, zodat ze niet zal struikelen op het ongelijke wegdek.

Herrie in de stiltecoupé

2009-07-04T22:35:00.003+02:00

Met de dopjes van mijn iPod in mijn oren zit ik onderuitgezakt in de trein. Het is zaterdagavond, en rustig in de coupé. Naast me zit een vrouw van zo'n zestig jaar oud vredig te slapen. Aan de overkant van het gangpad zit een meisje opgekruld in een hoekje van de bank een spannend boek te lezen. Een eindje verderop hebben drie meiden een gezellig gesprek, zo nu en dan hoor ik er een vrolijk lachen.

Opeens wordt mijn aandacht getrokken door de conducteur die zich overdreven ver over het meisje met het boek heen buigt. Het is een beetje een viezig mannetje, te blond, te bruin, een beduimelde snor en te weinig tanden. Hij wisselt wat woorden met haar. Ik zet mijn iPod op 'pause' en ga rechtop zitten. Wat gebeurt daar?!

Aan mijn nieuwsgierigheid komt snel een eind. Want de conducteur buigt zich ook over mij en mijn buurvrouw. Met een hese, fluisterende stem die me koude rillingen bezorgt, vraagt hij: "Zijn jullie bewust in de stiltecoupé gaan zittennnn?" Stiltecoupé?! What the f... "Ehm... nou nee hoor," zeg ik. Ook mijn buurvrouw schudt verbijsterd haar hoofd. We zien hoe de creepy conducteur zijn vragenronde voortzet bij de andere coupébewoners. Tot slot gaat hij bij de kletsende meiden op het bankje zitten. We horen hem zeggen dat je in een stiltecoupé stil moet zijn. Fluisteren. Niet lachen dus. Dan loopt hij weg.

M'n buurvrouw fronst haar wenkbrauwen. "Pfff, ze breken de boel toch niet af?!" Ik grinnik. Ook de meiden verderop gaan ook gewoon door met hun gesprek. Maar amper een paar minuten later komt de viezige conducteur weer binnen. Met een gluiperige tandenloze grijns dirigeert hij hen naar een andere coupé.

Buurvrouw rolt geërgerd met haar ogen. Een geniepig glimlachje speelt om haar mondhoeken. Ze kijkt me samenzweerderig aan. Ze is iets Heel Slechts van plan. And I'm in! "Jaaaaahoooorrrrr!" zegt ze keihard in onvervalst Rotterdams. "Dat gaat toch nérgens over! Wat nou stiltecoupé, als je helemaal niks mag zeggen is het maar zo'n dooie boel!"
"Inderdaad," zeg ik hardop terug. "Bovendien is niemand expres in deze coupé gaan zitten, dat heb je toch net ook gehoord?" De buurvrouw beaamt het. Ze begint een geanimeerd gesprek over de barbecue waar ze vandaan komt. Ze weet alle hapjes tot in detail te omschrijven. "Lekker hoor, en we hebben flink gelachen, heel wat gezelliger dan in deze saaie coupé waar je niks mag."
"Hmhm," knik ik. "Dr zal ergens wel een Zeur zitten die geklaagd heeft."

Precies op het moment dat ik het woord 'Zeur' zeg, draait de vrouw voor me zich geïrriteerd om. "Pardon, maar ik zit hier dus wél voor mijn rust. Ik heb heel de week gewerkt en wil graag in absolute stilte reizen." Ze gaat weer recht zitten en trekt haar mond demonstratief in een streep.

Buurvrouw tikt met een vinger tegen haar voorhoofd. "Zúlke mensen..." zegt ze, zo hard dat de stille dame het ook kan horen. "... daar worrik nou zo moe van! Ze gaat verdorie naar Rotterdam, dan mot je toch wel wat gewend zijn? Kijk, ik vind 't ook irritant als mensen keihard gaan zitten bellen in de trein, maar even gezellig kletsen is hartstikke leuk en helemaal niet erg."
"Bovendien kun je herriestoppers kopen voor absolute stilte," vul ik fijntjes aan.
"Of ze kan buiten gaan zitten," grijnst de buurvrouw. Ze stoot me aan. "Goh, wat is het toch leuk met jou!"

Ik pak mijn flesje Spa uit mijn tas en maak het met een luide 'pssssssst' open. "Hee joh, stil!" giert mijn buur. "Absolute stilte hè? Trouwens, ik heb een kleinzoon, die..." Ook de kleinzoon wordt tot in detail omschreven. Dan knettert de stem van de conducteur door de intercom. "Goedenavond dames en heren! We zijn gearriveerd op station Rotterdam Centraal, eindpunt van deze trein. Denkt u om uw bezittingen, want u wil echt niet dat wij dat doen..." "Whooohooow!" roept Buurvrouw. "Niet zo hard hoor, meneer de conducteur, we zitten hier in een stiltecoupé..." Lachend stappen we uit de trein. De Zeur-met-streepmond blijft zitten tot iedereen weg is.

"Volgende keer gaan we in een andere coupé zitten, okay?" zegt Buurvrouw. "Heb een fijne avond, kijk-ie uit onderweg meissie?"
"Tuurlijk. Altijd." Ik sla linksaf, zij gaat rechtdoor. Als ik omkijk, zwaait ze nog. Ik steek mijn hand op. "Dooooooooooeeeeeeeehoooooooeeeeeei!!" loeit ze over het stationsplein. Nee, die stiltecoupé was niks voor haar.

Thomas & The Most Famous Living Dead Guy

2009-06-25T14:43:00.012+02:00

“Hi, y’ladies how ‘r you doin’?”, klinkt het als we bepakt en bezakt het hotel op Key West binnenlopen. Met een grijns van oor tot oor kijkt een enorm dikke man ons aan. Hij zet zijn bril met gele glazen af en strijkt door zijn achterover gekamde gel-kapsel-met-mat. Lekker fout en dus leuk.

Vijf minuten later weten we dat hij Thomas heet, dat hij al in heel de VS gewerkt heeft en nu van plan is om naar Griekenland te verhuizen. Voor het mooie weer en de mooie vrouwen. Tsja, dat kon natuurlijk niet missen…

Maar Thomas is niet alleen aangenomen om zijn cv en toekomstplannen op te dreunen. Hij blijkt ook nog eens aardig wat te weten van de Florida Keys en wat daar zoal te doen is. Zwemmen, zeilen, duiken, snorkelen en vooral Heel Veel alcohol drinken. “Yeah gals, y’re gonna like it here!”

Dat denken wij inderdaad ook. Terwijl Thomas voor de volgende dag een snorkeltrip regelt, gaan wij 's avonds Key West verkennen. Ergens ver van het hotel lopen we de pier op. Het water is betoverend helder. Een verliefd stelletje doet pogingen om samen te blijven drijven. In de verte scheert een zeilboot over het water. Beneden me flitsen kleine gekleurde visjes schichtig tussen de stenen door. Ik kan er uren naar blijven kijken.

Maar mijn gelukzalige droomstemming wordt wreed verstoord door een stem achter me. “Hey baby, know who this is?” Een man van middelbare leeftijd wijst naar een iets jonger sujet naast hem. Ik heb geen flauw idee. “Well, you should know him, man! He’s the most famous living dead guy!”

Even ben ik verbaasd, maar dan herinner ik me spontaan drie van Thomas’ woorden: Heel Veel alcohol. De jongere man knikt enthousiast en grijnst. Bruinige tanden worden zichtbaar. De man is vel over been en zelfs van een afstandje kan ik constateren dat hij niet al te fris ruikt. Bijna ga ik in zombies geloven.

Een door alcohol vertroebeld verhaal volgt. Ik maak eruit op dat hij na veel jaren terugkeerde naar zijn geboorteplaats, waar iedereen inmiddels dacht dat hij dood was. Nou, niet dus. Ik wist het: zombies bestaan alleen in films. Wellicht dat er met zeep, shampoo, tandpasta en groot bord eten nog wat aan deze man op te knappen valt.

Hij praat intussen meer tegen zichzelf dan tegen mij, dus ik besluit af te haken. Een kwartier later loop ik weer langs. “Hey baby, know who this is?” Ja, dat weet ik.

Twee dagen later is het helaas tijd om te vertrekken. De snorkeltrip was super, en dat wil ik Thomas nog even laten weten. "Well, Miss DeLight," zegt hij met een vette knipoog, terwijl hij grinnikt om zijn eigen grapje. "Hope y'enjoyed y'r stay. Have a safe trip 'n a nice life!"

(En ja, de vakantie in Amerika was TOP! Hete zon, witte stranden, blauw water, fun & fastfood, veel kilometers in onze hippe cabrio. Hotelkamers met XXXL-bedden (maar als je de omvang van de gemiddelde Amerikaan ziet is dat ook wel nodig), vier kussens per persoon en een magnetron. ’s Avonds op het terras wat drinken met noeste spoorwegwerkers en ruige motorrijders. Bij paspoortcontroles elke keer dezelfde flauwe grappen aanhoren: “ Miss DeLight, what a pleasure!” “ What a wonderful name!” “Sounds lovely!”. En natuurlijk alle bijzondere figuren die je onderweg tegenkomt. Behalve Thomas en de Famous Dead Guy ontmoetten we onder andere nog een harige ouwe Broadwayster op strandvakantie, een blonde dame die geobsedeerd was door onze cabrio, een politieman met een Hollandse politiehond (maar het beest sprak geen woord Nederlands), twee uitsloverige poolbiljarters, en Aaron en Scott die vergeefse pogingen deden om ons mee te krijgen naar een foute tent in een slaperig sufstadje. Heerlijk, genieten. Jammer dat het alweer voorbij is!)

De aardbeienpechmevrouw

2009-06-02T00:17:00.005+02:00

Met een blauw-witte Albert Heijn tas in mijn rechterhand en mijn fietssleutel in de linker loop ik op vrijdagmiddag naar mijn fiets. Na zes wedstrijden gespeeld te hebben bij een basketbaltoernooi ben ik aardig door mijn energie heen en ik heb geen zin meer om ook maar iets te ondernemen. Met een diepe zucht hang ik de plastic tas aan mijn stuur en prop ik mijn rugzak met sportkleding onder de snelbinders.

Ik ben echter niet de enige die zo zucht. Naast me staat een vrouw, een vermoeid uitziende veertiger, met een enorme rieten shoppingbasket die uitpuilt van de boodschappen. De zucht slaakt ze terwijl ze haar spullen met een zwaai op haar bagagedrager plaatst. Oei! Niet voorzichtig genoeg. Het bakje aardbeien dat bovenop staat glijdt over de andere boodschappen naar beneden en belandt met een smak op straat. Open, natuurlijk. “Ow nee…” kreunt de vrouw. Beteutert staart ze naar de aardbeien die overal verspreid liggen.

Ik doe hetzelfde. De rode vruchtjes hebben me omsingeld en ik kan mijn fiets niet verplaatsen zonder er één of meerdere te verpletteren. Dus laat ik me op mijn knieën zakken en kruip ik tussen de fietsen om de aardbeien van mevrouw te redden. Zelf heeft ze ook al een aantal vluchtelingen opgespoord en ze doet ze met een chagrijnig gezicht terug in het bakje. Terwijl ik haar een handvol aardbeien aanreik, probeer ik haar op te vrolijken. “Ach mevrouw, even afspoelen, dan is er niets aan de hand.” Ze wringt er een glimlachje uit en bedankt me.

Poging twee. Het rieten boodschappengeval gaat aan het stuur, het bakje aardbeien wederom bovenop. Ze haalt haar fiets uit het rek. En wéér gebeurt het: het bakje valt, en alle aardbeien rollen over straat. Ik kan een grijns niet onderdrukken, vooral niet als ik haar geërgerde “hooooow!” hoor. Maar toch is het wel een beetje zielig. En dus raap ik opnieuw een handje aardbeien van de grond voor de vrouw. En opnieuw bedankt ze me.

Snel weg hier, denken we allebei. De dame hangt de rieten mand nu aan haar schouder, stapt op haar fiets en zet er stevig de vaart achter. Ik rijd achter haar aan. En dus zie ik het gebeuren. Door de wind waait het deksel van het bakje af. Het belandt met een kreukelend geluid op straat. De vrouw kijkt schielijk over haar schouder om te zien wat ze verliest. Ze helt vervaarlijk naar de zijkant. En daardoor valt het bakje aardbeien om in de tas. Alle vruchtjes rollen los de tas in. “NEEE!” jammert ze, terwijl ze ternauwernoord fatsoenlijk kan afstappen. Ik rem af en werp een blik in haar tas. De boodschappen hebben de aardbeien geplet, en de pakken melk en potten chocopasta zijn voorzien van een rozig laagje aardbeienjam. “Het zit u niet mee…” is het enige dat ik kan uitbrengen. “Nee,” zucht de vrouw. “Zeg dat.”

Tip van de week: heb je aardbeien gekocht, zorg dan dat ze stevig in je boodschappentas staan. En hou ze in de gaten: ze zijn vluchtgevaarlijk…

Fietsenleed

2009-05-11T23:57:00.004+02:00

Ik hou van mijn fiets. M’n trouwe rijwiel brengt mij in Rotterdam zo’n beetje overal waar ik wezen moet. Zonder files en parkeerproblemen; mét gratis calorieverbranding. Ideaal dus.

Vorig jaar was ik dan ook aardig over m’n toeren toen fietslief gejat was. Gelukkig had ik ‘m anderhalve dag later weer terug. Met een waarschuwing van de politie: “Je slot is met een loper gemakkelijk te kraken. Je moet er een nieuw slot op zetten.”

Zo gezegd, niet gedaan. Nou ja, met een dik kettingslot stond mijn fiets redelijk veilig. En het nieuwe ringslot had ik wel aangeschaft, maar ik had geen idee hoe ik dat op mijn fiets moest krijgen. Een eerste wilde, ondoordachte en onvoorbereide poging had niets opgeleverd. Daarna had ik gegoogled hoe het dan wél moest, maar dat zag er zo ingewikkeld uit dat de moed me in de schoenen zonk. De fietsenmaker leek de beste oplossing.

Dus bracht ik na een paar maanden (waarom zou je dat meteen doen) mijn rijwiel en het ringslot naar de plaatselijke fietsenmaker, om het slot te laten monteren. Aan het eind van de dag kwam ik vol verwachting terug, maar werd teleurgesteld: “Zorry meizzie, ik heb geen juiste gereedsjchap vor dit. Kan niet vinden.” Ik ging terug naar huis, legde het nieuwe fietsslot in mijn bureaula en deed er lange tijd niets meer mee.

Tot een paar weken geleden. Op een zaterdagmiddag nam ik mijn fiets eens goed onder handen. Eerst het oude slot eraf slopen. Een eerste wilde, ondoordachte en onvoorbereide poging leverde niet veel op. Met een schroevendraaier probeerde ik het slot eraf te wrikken. Lukte niet, het was te stevig. Daarna googlede ik hoe het dan wél moest. Ooh… zit dat met een schroefje in je spatbord… Goed dan. Band leeg laten lopen, en jawel, daar was het schroefje. Ik had zelfs de juiste maat torx om het ding los te draaien. Eh… wel de juiste maat ja, maar ik was even vergeten dat ik die torx op een vorige klus verrot had gedraaid. Hmm… Een week ging voorbij voor ik een nieuwe had gekocht. En hoera, het slot ging eraf!

Het nieuwe slot monteren bleek een fluitje van een cent. Oja, op de site stond weliswaar dat je een extra gaatje in je spatbord moest boren, maar dat zou toch niet echt nodig zijn… toch?! Ik pompte mijn band op en zette de fiets overeind. Meteen begreep ik waar het extra gaatje voor nodig was: om het spatbord met een schroefje weer aan het frame te bevestigen. Eerder zat het aan het oude slot vast, maar met het nieuwe ging dat niet meer. Er zat niets anders op: de fiets moest weer ondersteboven en het slot er weer af. Ik pakte mijn boormachine. Shit, niet opgeladen. Ik was terug bij af en besloot het erbij te laten.

Weer een week later verzamelde ik al mijn moed en toog weer naar de berging. Met opgeladen boormachine. Wat denk je: had ik weer geen geschikt boortje... De week daarop nam een vriendelijke collega een geschikt boortje voor me mee. Daar moest het zeker mee lukken. Drie pogingen later bleek dat alles geschikt was voor de klus, behalve ikzelf. Ik kreeg het gewoon niet goed voor elkaar… Ik repareerde het spatbord tijdelijk met een ijzerdraadje. Dat werkte. Ik zette het nieuwe slot er weer op, pompte mijn band op, zette de fiets rechtop en maakte een ritje. Ohhh nee!! Het aloude probleem met de hobbel in mijn achterband was terug! Dit was de druppel…

Vanmorgen bracht ik mijn fiets bij de fietsenmaker. Vanmiddag was-ie klaar. Perfect. En dat slot heb ik er toch maar mooi zelf op gezet!

Vrouwelijke hebberigheid

2009-03-20T21:13:00.007+01:00

Eind februari @ work
Pling! Een geel envelopje verschijnt onder in mijn beeldscherm. Een mailtje van een van mijn beste vriendinnen. “Ik heb gereserveerd voor de Ladies Night over drie weken, het zat nu al voor de helft vol! Maar deze keer hebben we in elk geval dus een kaartje…” Ik grinnik als ik terugdenk aan de vorige keer.

Tussen honderden vrouwen stonden we in de hal van Pathé Buitenhof. We hadden geen kaartjes en moesten wachten tot de reserveringen vervielen. Geduldig zochten we een plekje achter in de rij. Zo zagen we het gebeuren. Er ontstond paniek achter de balie. En uiteindelijk stond een blond meisje op van achter haar kassa. “Dames, er is iets mis met de computer. We kunnen niet meer zien wie er gereserveerd heeft en…” De rest van haar woorden was niet meer te verstaan door gekrijs en gegil. De brave dames voor ons veranderden plotseling in heuse killer queens. Schoppende naaldhakken, slaande tasjes en klauwende nagels baanden zich een weg naar de balie om toch maar aan een kaartje te komen. Het tafereel was hilarisch, absoluut een film waard. Maar die Ladies Night konden we vergeten…

Half maart @ Ladies Night
Met de felbegeerde kaartjes in de hand, lopen we zaal 1 van de bioscoop in. We hebben perfecte plaatsen, waar al een flesje drinken en een zak popcorn voor ons klaarliggen. “Oooo, er zijn ook weer verrassingsplaatsen," giechelt mijn vriendin expres overdreven. Ik kan een grijns niet onderdrukken. Een meneer van de bioscoop trekt nummertjes uit een popcornbak. Op een verbazend slechte manier krijgt hij het voor elkaar om tientallen vrouwen te laten zitten en staan op commando. Alleen maar door hen te laten hopen op een prullige verrassing. Er is ook niets voor nodig om mensen te manipuleren. De hebberigheid een klein beetje aanwakkeren is al genoeg. Ernstig eigenlijk. Maar zelf doe ik net zo goed mee. De man vertelt dat we aan het eind van de avond een goodiebag meekrijgen op vertoon van ons bioscoopkaartje. Mijn vriendin begint driftig haar jaszakken en tas te doorzoeken. “Hee, waar zijn die kaartjes nou… net had ik ze nog…” Een licht gevoel van paniek overvalt me. Ik voel in mijn jaszakken. Ook niks. En dan begint de film.

Na afloop gaan we naar beneden. “Oja, die kaartjes,” herinnert mijn vriendin zich. “Ik heb ze niet meer gevonden..." "Geeft niet, we proberen het gewoon," zeg ik. Want ik móét en zál zo'n ding hebben. Het is druk bij de tasjes, dames verdringen elkaar om er een te bemachtigen. De man die ze uitdeelt kijkt ons aan alsof we gek zijn, als we ons verhaal doen en het bewijsmateriaal (de lege popcornzak en een pinbonnetje) laten zien. Smachtend kijken we naar de geel met zwarte tasjes. “Vooruit dan,” zegt hij, en geeft er twee. Met een voldane blik verlaten we de bios.

In de trein naar Rotterdam bekijk ik mijn verovering eens goed. Twee tijdschriften uit januari, een flesje citroensap (wtf!), proefmonsters doucheschuim en tandpasta, twee koekjes en een cracker. Hartstikke leuk, dat wel, maar was het nou zo’n gedrang waard? Nee, zegt mijn verstand. Ja, zegt mijn gevoel. Lastig hoor, vrouw zijn…

En weet iemand een bestemming voor 150 ml citroensap?

De Printer en de Wet van Murphy

2009-03-13T19:28:00.016+01:00

"Zo, nu nog even de vliegtickets printen en we kunnen naar Londen!" Ik hoor het mezelf nog zeggen, eind december vorig jaar. Zuslief kijkt me vertrouwend aan als ik op de 'print' knop klik. 'Bzzzzzt,' zegt de printer. En 'krrrrssjjt' zegt het papier, terwijl het scheef gefrommeld in de printer verdwijnt. Er gebeurt van alles in het apparaat, maar er komt geen printje uit. Verbaasd kijk ik m'n zus aan. "Hij doet-et niet," constateert ze droog. "Komt het niet omdat je net de cartridge verwisseld hebt?"
"Hee, hallo zeg, waar zie je me voor aan, daar kan niks mee fout gaan," reageer ik een beetje geprikkeld. Ze mogen van alles van me denken, maar zo'n printkreng kan ik heus wel aan.

Nog maar een keer proberen dan. Een nieuw, glad vel papier er in en printen maar. Maar nee hoor. De printer heeft er geen zin in. Nog een keer. En weer. Nog één keer dan. De vloer ligt inmiddels bezaaid met verkreukelde papieren, zonder ook maar een geprinte letter er op. "Neeeeeee dit méén je niet! Rotding! Vanmiddag deed-ie het nog. Ik heb niks fout gedaan! Hij móét het gewoon doen." De blik in de ogen van mijn zus begint ietwat panisch te worden. "Eh... hoe doen we dat dan met die vliegtickets?" "Komt goed," zeg ik en dat kwam het uiteindelijk ook, alleen dan niet met mijn eigen printer.

Het werd kerst, nieuwjaar, mijn verjaardag, valentijnsdag en lente. En al die tijd stond de printer werkloos op het tafeltje naast mijn bureau. Ik was nog steeds kwaad op 'm. Nog geen jaar oud en dan al aan dienstweigering doen, dat is geen stijl.

Op een avond zet ik mijn boosheid uiteindelijk aan de kant en besluit ik de printer eens aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Desnoods haal ik 'm helemaal uit elkaar. Maar werken zál hij. Eerst controleer ik de cartridges (zie je nou wel dat daar niks mis mee kan gaan!) en dan schijn ik met een zaklampje in de donkere krochten van de papierlade. En ja, daar komt mijn probleem aan het licht. Een plastic richeltje blokkeert telkens het vel papier. Dat moet recht gebogen worden. Ik wurm mijn vingers in de printer en duw op het plastic ding. Zodra ik loslaat, veert het vrolijk weer terug. Nog een keer, ik geef niet zomaar op. Shit! Het verschuift... Oh nee... heb ik het nu helemaal gemold? Whaaa! Er zit ook nog een gat in dat plastic ding! Of eh... hee, wacht eens even... heb ik dat niet eerder gezien...

Met twee vingers priegel ik het ding uit de printer. Het is het afgeknipte bovenste plastic randje van een blisterverpakking... van -jawel - de cartridge... En daarmee is de Tweede Wet van Murphy maar weer bewezen: 'Alles wat niet mis kan gaan, gaat toch mis'.

Laugh about it

2009-02-05T14:44:00.009+01:00

De laatste noten van een vrolijk eighties-discodeuntje ebben weg en maken plaats voor de Zeeuwse gitaarsnaren van Racoon. Nee, ik ben niet naar de Top Zoveel aan het luisteren, maar ik sta 'in de wacht' bij het energiebedrijf.

Veertien dagen geleden had het betreffende bedrijf een monteur beloofd die een of ander apparaat in mijn meterkast kwam installeren. Omdat de goede man om 13.30 voor mijn deur zou staan, had ik die middag vrij genomen van mijn werk. Maar de tijd verstreek zonder dat er iemand verscheen. Aan het eind van de middag besloot ik maar eens te bellen waar de monteur bleef. Hij mocht eens een ongeluk gehad hebben, of verdwaald zijn, of vermist, of overvallen... Je weet maar nooit!

Mijn oprechte bezorgdheid om het lot van de monteur had echter geen effect. Veertien dagen, vijf telefoontjes, twaalf kastjes en muren en negen kluitjes in het riet later heb ik nog steeds niemand gezien. Dus probeer ik het vandaag nog maar eens. En als de dame van het energiebedrijf eindelijk opneemt na mijn wachtmoment, gaat dat ongeveer zo:

- (overdreven vrolijk) "Goedeeeee...middag, met Karen, waarmee kan ik u van dienst zijn?"
- (assertief) "Goedemiddag met Gerdien... (ik doe het hele verhaal). Dus ik bel nog maar een keer om een afspraak te maken, want u belt mij maar niet terug. En dat hadden we wel afgesproken."
- (treurig) "Oohw. Ja dat zal wel met mijn collega besproken zijn, daar weet ik niks vanaf."
- (een (heel, heel heel) klein beetje begrijpend) "Jaja, dat geloof ik wel. Daarom bel ik ú terug, dan kunnen we die afspraak nu meteen maken."
- (twijfelend) "Nou, weet u, blijft u even hangen. Ik verbind u door met de aannemer die dit voor ons regelt."

Ze zet me weer in de wacht. Ik zucht diep. Het laatste restje geduld en goodwill dat ik nog had, sijpelt weg uit mijn hoofd, op de melodie van Racoon met 'Laugh About It'. Ik vreet mezelf op van ergernis. Is dat stomme nummer nou nog niet afgelopen? 'I should ignore the words you say...' zingt de zanger. Zou dat het zijn? Zouden ze gewoon niet luisteren naar wat ik zeg? Daar gaat het inmiddels wel op lijken. Ik vermoed dat dit kastje mij weer naar een muur stuurt, met zo'n kluitje voor in dat riet.

O! Net als ik het nummer wil gaan meezingen, krijg ik een ongeïnteresseerd klinkende jongeman aan de lijn. Ik gok dat het een student is die dit een heel vervelend bijbaantje vindt.

- (verveeld en een tikje arrogant) "Nnnjaaa mevrouw, we hebben uw mobiele nummer al genoteerd. We bellen u wel terug."
- (niet blij) "Ehm ja, maar dat zei uw collega anderhalve week geleden ook. Wanneer belt u dan terug?"
- (zuchtend) "Tsjaaa, da's lastig te zeggen, dat kan twee weken tot zes maanden duren. Maar we bellen u sowieso een keer terug."
- (geschokt en verbijsterd) "ZES MAANDEN?!"
- (geërgerd, hij vindt me echt een ongelofelijk domme troela) "Ja, dat zeg ik toch."
- (berustend) "Okay dan." (en een tikkeltje gemeen) "Ik bel u over een half jaar wel terug."

De jongen wil ophangen, maar doet iets verkeerd. Racoon klinkt weer. 'I can laugh about it, yeah, I'd better try to laugh...' En ja, da's misschien ook maar het beste...

Weg met de panty

2009-01-27T22:58:00.006+01:00

Ik heb vandaag officieel de oorlog verklaard aan de panty. Zelfs het meest robuuste exemplaar blijkt niet bestand te zijn tegen mijn manier van leven. Met een levensduur van zeven uur heeft het synthetische kreng van vandaag wel een record gevestigd. De meeste panty's houden het bij mij maximaal drie uur uit. En soms slechts een fractie daarvan. Zittend op de rand van mijn bed, gefrustreerd door het zoveelste fiasco, blikte ik terug op mijn leven met panty's.

Als klein meisje vond ik panty's wonderbaarlijke dingen. Het minuscule frummeltje uit het gele doosje bleek elke keer weer perfect om de benen van mijn moeder te passen. Magisch! Ik was dan ook apetrots toen mijn moeder ooit een witte kinderpanty voor me aanschafte. Dat zou onder mijn bloemetjesjurkje vast leuker staan dan een dikke ribbelige maillot. En het zou zeker beter zijn dan de kniehoge witte kousen waarvan er volgens de foto's standaard één afgezakt boven mijn roze leren schoentje slobberde.

Maar al vrij snel kwam ik erachter dat nylon kriebelt. Elke tochtstroom die langs mijn benen waaide, bezorgde me de rillingen tot op mijn kruin. Bovendien zijn panty's kwetsbaar. Boomklimmen, hutten bouwen, voetballen of op een houten hekje zitten kun je vergeten; dat is funest voor het kwetsbare weefsel. De pantyhaat begon.

In de jaren die volgden, leidde ik een pantyloos bestaan. Als verstokte spijkerbroekendraagster had ik ze ook niet nodig. Tot afgelopen zomer. Zuslief ging trouwen en speciaal voor die gelegenheid had ik een jurkje aangeschaft. Omdat er toch íets onder moest, nam mijn moeder mij mee naar het pantyparadijs in de V&D. Ze onderwees me: "Je kunt mat of glanzend nemen. Huidskleurig, gekleurd, of transparant. Neem altijd een maat te groot. Het woord 'denier' - kende je dat écht nog niet? - zegt iets over de dikte van de stof." Volledig vertrouwend op haar wijze woorden, kocht ik vier panty's. Tijdens de trouwdag zouden er drie sneuvelen.

Ook daarna ging het snel, zelfs als ik geen wilde of gekke dingen deed. De vierde panty ladderde op een normale rustige werkdag, toen ik uit de tram stapte. En het dozijn nylon kniekousen dat ik ter vervanging aanschafte, was eveneens geen lang leven beschoren. Stapavondjes, verkeerd op de fiets stappen, te hard aantrekken, been stoten tegen een metalen hekje, de kat en een steentje in mijn schoen deden de synthetische kousjes allemaal ter ziele gaan.

Nog één laatste panty had ik in de kast liggen. Zwart, glanzend, veertig denier, dus superdik, perfect voor in mijn pumps. En onverwoestbaar, dacht ik. Niet dus. Ontsierd door een gat en een ladder, nadat ik alleen maar een dagje naar Amsterdam was geweest... Ik heb vandaag dus officieel de oorlog verklaard aan de panty. En wat mij betreft is het een tachtigjarige oorlog. Als ik 106 ben, praten we wel verder.

Negentigste kerst

2008-12-29T22:44:00.005+01:00

Negentig jaar is ze, en ze zit naast me aan het kerstdiner in het bejaardentehuis. Een kleine gerimpelde vrouw. Bijna doof, maar aan haar felle blauwe ogen ontgaat niet veel. De soep vindt ze te dik, en de gebakken aardappeltjes te vet. Maar ze lust wel een schepje zalmsalade en een stukje rollade. En patat. Met mayonaise. “Ja, dát is pas lekker. Patat met mayonaise. Nooit krijg je dat hier in het tehuis. Alleen maar van die ‘tweedehands maaltijden’ zoals ik ze noem,” moppert ze. “Opgewarmde lauwe boontjes, brrrr…”

Terwijl ze een reepje van haar rollade snijdt, begint ze te vertellen over negentig jaar mensenleven. Hoe haar eerste man overleed toen hij maar net iets ouder was dan ik nu. Hoe ze er tien jaar lang alleen voor stond met drie kleine kinderen. “Ze vonden mij hier op de Veluwe geen dame,” zegt ze, “Omdat ik uit het westen van het land kwam. Ik hoorde er niet bij.” Haar ogen fonkelen. “Toch heb ik het gered. Ik had nooit gedacht dat ik het zou doen, maar ik moest wel. Ik werd marktkoopvrouw. Bij een kraam met groenten en fruit. En bij de patatkraam.” Ze glimlacht terwijl ze uit het raam staart, naar de koude buitenwereld.

Ze vertelt verder, hoe ze haar tweede man leerde kennen. “Ik hield niet van hem. Twee keer maakte ik het uit. En tóch zijn we getrouwd, we waren goede zakenpartners. We bouwden een bloeiende zaak op.” Even is ze stil. “Ook hij is gestorven, jaren geleden. En ik, ik leef nog. Hier. En nu. Hoe lang nog? Dat weet ik niet…”

Haar vork prikt langzaam het laatste frietje met mayonaise op. “Wist je dat er een tijd geweest is dat ik geen patat meer kon zien? Ik had trouwens maar één stoofpeertje gekregen op mijn bord. Weinig zeg, ik had er nog wel een gelust. En kun je eens vragen wat voor toetje we krijgen? Als het maar niet zo veel is, bah, nee dat hoef ik niet hoor.” Het dessert wordt geserveerd. IJs, appelgebak, slagroom en een soesje. Haar schoteltje gaat helemaal leeg. Er zijn stoofpeertjes over, wordt omgeroepen. Ik haal twee bakjes. Ze straalt als ik ze op haar rollator zet.

Het lampje van de lift knippert. “Staan die ouwe dames boven zeker weer te kletsen, ze houden er nooit rekening mee dat wij ook naar boven moeten,” bromt ze ongeduldig.

Een uur later loop ik buiten. Een vrouw van middelbare leeftijd staat bij de hoofdingang. “Je zat bij mijn moeder aan tafel, hoorde ik, ze vond het erg gezellig,” zegt ze. “Bedankt. Fijne feestdagen.”

Strijd met de strijkplank

2008-11-29T17:38:00.009+01:00

Zeven jaar geleden besloot ik een strijkplank aan te schaffen. Het ultieme huisvrouwensymbool kon niet langer ontbreken in mijn kleine studentenhuishoudentje. Dus toog ik naar de Blokker in winkelcentrum Bellestein, en zocht een handzaam exemplaar uit met een vrolijke blauwe bekleding. Ik sjouwde het ding naar huis. En in de jaren die volgden gebruikte ik de plank zo nu en dan, tot volle tevredenheid.

Een paar weken geleden kwam er een eind aan de tevredenheid. Ik wilde 's morgens nog even snel een bloesje strijken. En toen kwam ik erachter dat de zeven jaar oude hoes van de strijkplank niet meer meewerkte. Het elastiek was vergaan, met als gevolg dat de hoes vrolijk mee bewoog met mijn strijkbewegingen. Het bloesje werd er niet bepaald mooier van. Er moest een nieuwe strijkplankhoes komen.

Diezelfde middag bezocht ik - natuurlijk - de Blokker. Mijn huishoudelijk zelfvertrouwen daalde tot het nulpunt toen ik zag hoe veel verschillende soorten, maten en merken strijkplankbekleding er zijn. Dát wist ik niet! Ik ging zonder iets te kopen naar huis. In de kast stond de strijkplank er een beetje troosteloos bij, de hoes hing slonzig afgezakt over zijn metalen schoudertjes. Na lang zoeken vond ik een label met z'n maten.

Toen ik vandaag langs de Blokker kwam, merkte ik op dat de strijkplankhoezen in de aanbieding waren. 'Oja!', dacht ik. Enthousiast begon ik te graaien in de aanbiedingenbak. Luttele seconden later had ik een fraai exemplaar gevonden dat vermoedelijk wel zou passen. Ik rekende af en ging naar huis.

Daar werd mijn enthousiasme echter flink getemperd toen ik een poging deed de hoes om de plank te krijgen. De maat was weliswaar goed, maar het model was totaal anders dan dat van de oude hoes. Ik checkte de verpakking. Oh nee... ander merk. Dit zou nooit gaan lukken. Scheldend smeet ik de nieuwe hoes in een hoek van de kamer en ging iets anders doen. Drie minuten later wilde ik toch nog een poging wagen. Ineens zag ik ook dat ik twee hulpstukken over het hoofd had gezien: een elastiek en een plastic rondje met gaatjes. Op de verpakking stond een soort gebruiksaanwijzing. Het kostte een half uur gefrut, gefrunnik en gepriegel, drie lelijke woorden en een geklemde vinger (strijkplank klapte in), maar toen snapte ik het systeem en zat de hoes strak om de strijkplank. Gelukt!

Ik vind nu wel dat die nieuwe hoes de komende zeven jaar moet blijven zitten. Tegen die tijd heb ik misschien weer wat vertrouwen in mijn huishoudelijke vaardigheden...

Bang voor acht minuten

2008-11-08T17:42:00.006+01:00

Dinsdagochtend, 09.00 uur
Terwijl ik het zoveelste paracetamolletje voorzichtig laat kraken tussen mijn linker kiezen, denk ik aan de eerste regels van een gedichtje dat m'n opa vroeger zo mooi kon opzeggen. "Jochem die vergíng van kiespijn. Héél zijn rechterwang zag bol... 'Naar de tandarts!', zei zijn vader, 'Je wordt van de pijn nog dol...'" Hoe het rijmpje verder gaat, kan ik me niet meer precies herinneren. Maar wel het einde: de kies wordt getrokken.

In de spiegel zie ik een duidelijke overeenkomst met Jochem uit het versje. De rechterkant van mijn gezicht is uit model, en buitengewoon pijnlijk. Eigenlijk al sinds vrijdag, maar ik heb het tot vandaag weten uit te houden. Zal ik dan toch maar de raad van Jochem's pa opvolgen? Maar stel nou dat die kies eruit moet...

Horrorbeelden van een kaakchirurg met een bebloede slagersschort, een gemene, verwrongen grijns op het gelaat en een arsenaal aan grote martelwerktuigen flitsen aan me voorbij. Nog nooit ben ik bij de kaakchirurg geweest, maar de verhalen die ik heb gehoord zijn zonder uitzondering uitermate angstaanjagend. Kaak-chirurg. Alleen het woord al. Je moet toch wel een 'sick mind' hebben om dat beroep te gaan uitoefenen.

Met trillende vingers toets ik uiteindelijk het gewraakte telefoonnummer in. Vrijwel direct neemt de tandartsassistente op. Ik doe mijn verhaal. Natuurlijk zwak ik het wel enigszins af, de tandarts mocht eens denken dat het ernstig is... Tegen alle hoop en verwachting in, heeft hij dezelfde middag nog tijd voor me.

Dinsdagmiddag, 15.12 uur
Met bonzend hart neem ik plaats in de wachtkamer van de tandarts. Designmeubels en saaie tijdschriften kunnen mijn angst niet wegnemen. Uit de behandelkamer hoor ik het 'whiiiiiieeeeeeeee' van een boor. En flarden van een gesprek. "... beter poetsen..." "Mwdoe mwik mwal" "... stoppen met roken..." "Mwik mweet mwhet". Ik voel mijn buikspieren en mijn schouders aanspannen. Ik ben het volgende slachtoffer.

"Haaaaaaa Gerdien!", begroet de tandarts me veel te vrolijk. Hij ziet meteen dat het niet goed is. "Tsjaaaaa, dat gaan we even lekker schoonmaken..." Voor ik kan protesteren steekt hij met een lange spuit op vier plaatsen verdovingsvloeistof in mijn mond. Om vervolgens met een boor het ontstoken gedeelte te lijf te gaan. Het doet gruwelijk zeer, ondanks de verdoving. Ik kan me niet heugen dat ik ooit zoveel pijn gehad heb. "Zoooooo dat is ook weer gebeurd! Je mag spoelen," jubelt de tandarts. Ik proef bloed, veel bloed. Auw. Auw. Auw.

"Enne, die kies laten we nog maar even zitten hoor. Alleen het tandvlees is ontstoken. Gaat vanzelf over nu het schoongemaakt is. Goed poetsen, goed spoelen. De assistente maakt voor de zekerheid nog even een foto, maar verder is er weinig aan de hand. En mócht het nodig zijn, dan trek ik de kies zelf, het is een makkelijk dingetje. Komt geen kaakchirurg aan te pas."

Dinsdagmiddag 15.20 uur
Amper acht minuten na mijn aankomst bij de tandarts, sta ik alweer buiten. M'n gezicht voelt aan alsof ik een beroerte heb gehad; als ik probeer te lachen, produceer ik een scheve grijns. Acht minuten. En daar heb ik me sinds vrijdag al druk om gemaakt. Ik voel me ineens een aanstellerige dramaqueen. Misschien doen we dat de volgende keer beter...

Vette vingers

2008-10-15T19:04:00.004+02:00

Erasmuslijn, woensdagochtend, 8.15 uur. Temidden van al het ochtendspitstumult stond een meneer met een tevreden gezicht zijn croissantje te eten. Hij zag er onberispelijk uit. Beige halflange jas, zwarte broek en dito gaatjesschoenen. Grijs kort kapsel en een zwarte bril. Om vette vingers te voorkomen had hij een servetje om het croissantje gewikkeld. Want vette vingers passen niet bij onberispelijke mannen.

Dromerig staarde hij voor zich uit terwijl hij een hap nam. Met een gelukzalig gezicht liet hij het roombotercroissantje wegsmelten op zijn tong. De man opende zijn mond voor de volgende hap. Het croissantje bewoog richting het gapende gat. Hap. Krrrrtsj... Oh nee! De tevreden dromerige gelukzaligheid maakte plaats voor schrik en wanhoop. Een keurig halfrond hapje was uit het servet verdwenen, en zat nu vermalen tussen kleffe broodkruimels in de mond van meneer.

Snel herstelde hij zijn rustige uitdrukking. Zo onopvallend mogelijk bracht hij duim en wijsvinger naar zijn lippen. Drie plukkerige bewegingen en het papier was kennelijk gescheiden van het voedsel. Een plakkerig propje bleef over tussen zijn vingers. Bij het volgende station verliet hij de metro. Hij schoot het propje in een vuilnisbak en veegde zijn vingers af aan zijn jas. Want vette vingers passen niet bij onberispelijke mannen.

Mannen en planten

2008-10-08T18:18:00.004+02:00

"Vanavond komt ze voor het eerst bij mij thuis," zei de man met de rode trui. Met een zenuwachtig gebaar streek hij door zijn bruine haar met grijze highlights. Hij keek me aan. "En ik heb dus geen enkele plant in huis. Vandaar mijn vraag aan jou: welke vind jij het leukst?" Hij knikte naar een rijtje grote kamerplanten in het bloemenwinkeltje. "Goh eh... ja eh... nou eh..." stamelde ik, toch wel enigszins overrompeld door het plotselinge verzoek. "Als ík moest kiezen dan eh... ja, toch wel die..." zei ik, terwijl ik naar een leuke plant met grote bladeren wees. "Maar ik heb er geen verstand van, mijn planten gaan altijd dood," waarschuwde ik mijn raadvrager.

"Geeft niet," zei de man met de rode trui. "Ik ben allang blij dat je me wilt helpen kiezen! Moet ik ook nog een boeket neerzetten?" Hulpeloos keek hij me aan. "Ik heb anders écht geen enkele plant staan hoor..." Ik glimlachte. "Als je dat leuk vindt, kun je dat doen. Bloemen staan altijd vrolijk." "Goed dan," zei de man. Hij bukte, en pakte een groot boeket fleurige bloemen uit een emmer. "Deze doen?" "Ja. Ze zijn prachtig."

Met de plant en de bos bloemen liep de man naar de bloemendame. "Oh shit..." hoorde ik hem ineens zeggen. "Ik heb geen vaas..." De bloemendame was behulpzaam. Terwijl ik verder liep, richting de supermarkt, hoorde ik haar vragen naar de kleuren van zijn huis.

Zo'n tien minuten later stapte ik het winkelcentrum uit, met een plastic zakje met boodschappen in mijn handen. En daar liep hij: de man met de rode trui. In zijn ene arm een leuke kamerplant met grote bladeren, in de andere arm een oranje designvaas met een groot fleurig boeket erin. Zijn gezicht, dat tussen de bladeren door nog net te zien was, straalde. "Nog bedankt he!" riep hij. "Graag gedaan, fijne avond!" riep ik terug.

En nu maar duimen voor een goede date. Als ik hem nog eens tegenkom, zal ik het vragen.

Boos

2008-09-20T00:27:00.004+02:00

Onderuitgezakt hing ik in de trein van Amsterdam naar Rotterdam. Het was avond en ik was behoorlijk chagrijnig. Ik staarde naar links uit het raam, in het donkere niets.

Ineens zag ik in mijn ooghoek iets bewegen. Ik keek op, recht in de bruine ogen van een man van middelbare leeftijd, die een bankje verderop zat. Tussen het raam en de treinbank door staarde hij me aan. Ik staarde terug. Niet verbaasd, niet vriendelijk, nee, een echte ice-queen-look. Hij reageerde er niet op. Ik besloot maar weer uit het raam te gaan staren. Maar ik bleef zijn priemende blikken voelen. In de spiegeling van het raam zag ik 'm nog steeds staren. Opnieuw zond ik een ijskoude blik zijn kant op. Weer geen reactie.

Andere tactiek dan. Lekker gek doen. Ik pakte een pen en een schrijfblok uit mijn tas. STOP STARING, schreef ik en liet het de starende man zien. Hij grinnikte. Pakte ook een papiertje en een pen. I LIKE YOU WHEN YOU'RE ANGRY.

De maat was vol. Nog één woedende blik zijn kant uit, en ik ging ergens anders zitten. 'Station Leiden Centraal' klonk de droge stem van de conducteur. Voetstappen achter me. Een man van middelbare leeftijd met een bruin jasje en bruine ogen liep langs. Hij keek over zijn schouder en staarde bewust. Te lang. Want vervolgens knalde hij tegen de zwiepende deur van de coupé.

Sir, I like you when you're stupid...

Vervelend hoor, zo'n vrije dag...

2008-09-16T13:32:00.002+02:00

De meeste van mijn collega’s hebben hun werkuurtjes handig over vier dagen verdeeld. Ik niet, ik werk vijf dagen die een uurtje korter zijn. Zo’n zes keer per jaar wordt het aan me gevraagd: ‘Waarom ga je geen vier dagen werken? Hartstikke lekker, zo’n vrije dag.’ Ja, dat zal best. Een vrije dag is best aardig, maar als alle leuke mensen gewoon aan het werk zijn, is er eigenlijk geen hol aan.

Toen ik vanmorgen het portiek binnenstapte nadat ik de katten even naar de dierenarts gebracht had, hoorde ik bij de buurvrouw van beneden de stofzuiger loeien. ‘Goed plan’, dacht ik, en eenmaal boven nam ik mijn grijze Philips ook maar ter hand. Tien minuten later stond ik alweer op mijn balkon en besloot van ellende een sigaret op te steken. Ik staarde naar de huizen aan de overkant. Ook daar klonk een stofzuigergeluid vanuit een van de huizen. Op een balkon rechts van me stond een meneer wasgoed op te hangen. Ergens in een huis links aan de overkant was een mevrouw een bed aan het opmaken. Op de begane grond in het linkse huizenblok stond een man met een schort voor zijn keuken te poetsen. En te midden van al die huiselijke vlijt, stond ik te niksen.

Op tv was niks te zien. Ja, alleen Tell Sell en belspellen. Niet geweldig. Boodschappen doen dan maar. Het was rustig in de winkel. Bejaarden en jonge moeders duwden respectievelijk rollators en buggy’s door de gangpaden. Drie kassières van middelbare leeftijd maakten gemoedelijk een praatje met elkaar, niet gehinderd door enige klant.

Benauwd keek ik om me heen. Waar waren de jachtige, net uit hun werk komende mensen? Waar waren de ongeduldige types in de lange rijen voor de kassa? Waar was de file die normaal gesproken voor mijn deur staat? Waar waren de mensen die op het balkon biertjes zaten te drinken? Waar waren de hangjongeren, herrieschoppers en gestoorde gekken die voor levendigheid op straat zorgen? Weg…

En daarom dus: laat mij maar lekker vijf dagen werken. Je mist er niks aan, zo’n doordeweekse dag in huis.

Taking it easy, taking it slow...

2008-09-08T23:33:00.003+02:00

Het wordt tijd dat ik weer eens iets leuks meemaak... :-)

Blauwe maandag

2008-08-18T20:35:00.004+02:00

Ik moest er behoorlijk aan wennen toen ik in Rotterdam kwam werken. Eén blauwe blik in de richting van een bepaald type man, en "meizzie, mooie ogen!" was de standaard reactie.

In het begin sloeg ik m'n ogen neer, of keek ik vlug een andere kant op. Helaas bleek dat meestal een uitnodiging te zijn tot meer opmerkingen, dus ging ik over op een staalharde blik en ijskoud negeren. Maar ook dat werkte niet, het lokte juist onvriendelijke opmerkingen uit.

Methode nummer drie werkte wel. Een allercharmantste overdreven Barbiesmile en een "Dank je wel, dat hoor ik graag!", liet de man in kwestie meestal met een grijns, maar zonder verdere opmerkingen doorlopen.

Vandaag was het weer zo ver. In de supermarkt knalde ik bijna tegen zo'n opmerkzaam type op. Een verontschuldigende blauwe blik en een 'sorry' moesten het goedmaken. Meneer grijnsde en ja hoor, daar kwam De Opmerking: "Meizzie, mooie ogen!". Waarop uiteraard van mijn kant een 'Methode Drie' volgde. Het leek te werken, want de man duwde zijn kar het sauzenpad in. Maar ineens bleef hij staan en draaide zich om. "Zijn ze echt, of heb je lenzen?" Ik kreeg het voor elkaar om te doen alsof dat me dagelijks tien keer gevraagd wordt. "Helemaal echt. Dezelfde kleur als m’n vader," zei ik terwijl ik een fles cola in mijn mandje zette. Ik vroeg me af hoe ik zo snel mogelijk van de kerel af kon komen, ik had niet veel zin in dit gesprek. Maar mijn redster was nabij. Een meisje van een jaar of veertien kwam naar de man toe met twee pakken rijst in haar handen. En van die afleiding maakte ik gebruik om aan de andere kant van de stelling te gaan staan. Zo. Nu alleen nog een toetje.

Twee minuten later liep ik met een halfvol mandje naar de kassa. 'Oh neeee…' dacht ik toen ik pa en z'n dochter aan de andere kant van de diepvries zag lopen. Pa grijnsde van oor tot oor. "Kijk, kijk," riep hij naar dochterlief. "Dat meizzie heeft mooie ogen!" Maar zijn dochter zuchtte héél geërgerd. "Pa-haa! Dat zég je toch niet. Doe normaal!" Verongelijkt haalde de man z’n schouders op. Hij murmelde wat. Nu had ik een grijns van oor tot oor. En niet eens een gefakete Barbiesmile.

Kamikazekatje

2008-08-08T23:13:00.003+02:00

Tien voor zeven 's morgens was het, en ik stond voor de deur van de allerbenedenste buurvrouw. M'n haar slordig bij elkaar gebonden, in een pyjamashirtje, snel aan geschoten spijkerbroek en op blote voeten. Twee keer belde ik aan. En toen deed ze open, slaperig en in een blauwe pyjama. Ze keek niet blij. En ik ook niet.

"Sorry buurvrouw dat ik u uit bed bel... maar mijn kat is van drie hoog naar beneden gevallen en zit nu in uw tuin..." Het chagrijn op het gezicht van de buurvrouw maakte plaats voor geschokt medelijden. "Ochèrm..." zei ze in onvervalst Brabants, terwijl haar eigen kat een rondje om haar benen draaide. "Och, och, dat beestje toch, ik zal vlug de trap pakken, dan kun je van mijn balkon in de tuin klimmen. Wel voorzichtig, het houtwerk is rot en kan zo afbreken..."

Met gevaar voor eigen leven klom ik het trappetje af. Onder een bankje zag ik het zwart-witte koppie van poes. Twee bange oogjes flitsten heen en weer. Gelukkig, ze leefde nog. Ik wurmde haar onder het bankje vandaan. Poes stribbelde hevig tegen en liet een angstig 'miiiiiiiiieeeeuw' horen. Bezorgd keek de buurvrouw naar beneden. "Alles okay? Niets gebroken?" riep ze. Ik streelde poes over haar kopje, pootjes en ribbetjes. Ze gaf geen krimp, kroop alleen maar dicht tegen me aan. Ik aaide het trillende kattenlijfje. "Volgens mij is ze alleen heel erg geschrokken." Buurvrouw zuchtte opgelucht en nam poes even van me over, terwijl ik met moeite het trappetje weer op klom. "Wat 'n schatje..." zei ze. "Ja," zei ik. "Maar wel een waaghals. Ik had het bovenste keukenraampje op een kier staan, ik denk dat ze daar doorheen gevallen is..."

Het was even stil, en ineens werd ik me bewust van de vreemde situatie. Twee slaperige dames in pyjama die 's morgens vroeg de tuin in stormen om een kat te redden. We glimlachten wat ongemakkelijk naar elkaar. "Bedankt, echt ontzettend bedankt," zei ik vanuit de grond van mijn hart. "Geen probleem," zei de buurvrouw. "Ik ben blij dat je kat niets mankeert."

En poes? Poes keek ons beurtelings aan met haar ronde groene ogen. Als ze had kunnen lachen, had ze het zeker gedaan. In plaats daarvan begon ze hard te spinnen en knuffelde zich prinsheerlijk tegen mijn schouder aan, alsof er niets gebeurd was. Het leven van een kamikazekatje moet toch fijn zijn...

Uit het leven van de fietsenman

2008-08-02T17:57:00.003+02:00

Dertig graden of min vier, brandende zon of hevige storm: altijd staat de fietsenbewaker op zijn post. Het gebied tussen de gele hekken bij het winkelcentrum is van hem, en vanuit zijn houten keet houdt hij de fietsen goed in de gaten.

Met een vrolijk “Goedemorgen, u bent er al vroeg bij! Geen zin om uit te slapen vandaag?” of “Goedenavond, ik ben er vandaag tot kwart over negen. Komt u uw fiets voor die tijd halen? O en let op uw portemonnee, laat ‘m niet pikken…” maakt hij mijn dag. Vriendelijk scheurt hij het zoveelste groene blaadje uit zijn boekje, wikkelt het om mijn stuur en slaat er een nietje in. Het bijbehorende bonnetje is voor mij, en als altijd wijst hij me op mijn verantwoordelijkheid: “Fiets op slot zetten, bonnetje niet kwijtraken he…”

Terwijl ik mijn fiets op een door hem aangewezen plaats parkeer en op slot zet, gaat de fietsenman op zijn donkergroene plastic stoel in het zonnetje zitten. Hij sluit zijn ogen en laat de zonnestralen over zijn bruine gerimpelde gezicht strelen. Uit de keet klinkt zacht de radio, Guus Meeuwis zingt over Brabant. Lang kan hij niet stilzitten, de volgende fietser dient zich aan. Het is een potige hoogblonde Rotterdamse die zich opwindt over de fietsendiefstallen in de stad. Hij glimlacht en zegt iets terug wat ik niet kan verstaan. Maar het heeft effect op de blonde dame. Rustig zet ze haar fiets naast de mijne in het rek.

Als ik bij Albert Heijn tussen de komkommers en de tomaten sta, denk ik aan de fietsenman. Honderden mensen die dagelijks hun fietsen aan hem toevertrouwen, honderden mensen per dag met wie hij een praatje maakt. Zoveel gezichten, zoveel fietsen, hij herkent ze, maar kent geen namen en heeft geen idee waar ze heen gaan, wat ze doen en wanneer ze terugkomen. Altijd een vriendelijke glimlach, altijd een goedbedoeld advies. Altijd reactie, van wie dan ook. Wat een baan, wat een leven…

Met een volle boodschappentas loop ik terug naar mijn fiets die tussen de gele hekjes staat. Twee aangeschoten mannen bieden me zoetig snoep aan. “Proef nou! Lekker, lekker, goddelijk gewoon…” Alleen al de aanblik van de neonkleurtjes van het snoep doet me gruwen. Ik sla het aanbod af. Ze lopen verder, er vallen snoepjes op straat, maar ze merken het niet. Ik pak mijn fiets, hang de tas aan het stuur en zoek in al mijn broekzakken naar het bonnetje. In de verte klinkt nog het ongecontroleerde geschreeuw van de mannen met het snoep. De fietsenman fronst zijn wenkbrauwen en schudt zijn hoofd. “Als de drank is in de man…” Dan verschijnt zijn vriendelijke rimpelige glimlach weer. “Bonnetje zat zeker in de vierde broekzak... Fijne avond. Tot de volgende keer.”

Twee gouden tanden en een baseballcap

2008-07-09T18:17:00.010+02:00

Ik had het koud, het regende zachtjes en de tram kwam niet. Bibberend stond ik in het tramhokje en de tocht bezorgde me kippenvel. Ik besloot te gaan lopen, hoewel ik daar eigenlijk ook niet veel zin had. En zo kwam het dat ik met een chagrijnig gezicht de straat overstak.

Op het moment dat ik mijn voet op het trottoir zette, kwam een Antilliaanse jongen de hoek om. Blauwe baseballcap, twee gouden tanden. Onze blikken kruisten elkaar. Hij liep iets sneller dan ik, en ik sjokte achter hem aan. Ineens draaide hij zich om. "Ik ben het helemaal zat!" riep hij. "Ik zie het wel, gelijk zo boos kijken, hand op je tas, en waarom? Omdat ik een Antilliaan ben! Omdat jij denkt dat ik een crimineel ben. Omdat ik zo'n petje heb en gouden tanden. Maar 't is niet waar hoor! Bah! Doe toch normaal..."

Verbaasd keek ik hem aan. "Hee... joh... rustig maar... ik bedoel er niks mee..." probeerde ik hem op zijn gemak te stellen. "Ja, nee, dat zeg je nou wel," zei hij boos. "Maar altijd kijken ze mij zo aan. Ik ben geen crimineel, ik zou jou nooit iets doen! Haal die hand maar van je tas!" Met een glimlachje spreidde ik mijn handen. "Sorry hoor, als het zo overkomt. Ik heb altijd mijn hand daar, gewoon omdat het lekker leunt. En dat ik misschien chagrijnig keek, komt niet door jou. Baal jij er dan ook niet van dat het hoog zomer is en snertweer?"

Nu was hij stil. "Ja da's waar. Okay. Ik maak ook fouten. Jij bedoelde er niks mee, zeg je?" Ik schudde mijn hoofd. "Nee. Echt niet. Ik meen het. Okay? Geloof je me?" Hij stond stil. "Ja... goed dan. Nou... fijne avond nog." Bij wijze van groet stak hij zijn hand op, en keek nog één keer met een knipoog naar me om. Toen verdween hij in een schemerige coffeeshop...

Fietsie niet meer foetsie

2008-07-07T17:45:00.005+02:00

Zelfs de regen kreeg de smile niet van mijn gezicht gespoeld toen ik vanmiddag terugfietste naar huis. Wat een mazzelaar ben ik toch. Amper anderhalve dag na zijn mysterieuze verdwijning, heb ik mijn blauwe Gazelle terug.

Vanmorgen bedacht ik nog dat ik er eigenlijk best van baalde dat-ie gejat was. Het is zo lekker makkelijk, even op de fiets door de stad crossen. Niet hoeven wachten op de tram, geen parkeerproblemen: fietsen is gewoon fijn. Het werd pas echt zuur toen bleek dat in het krantje dat we zelf uitgeven een berichtje had gestaan over onveilige AXA sloten... Ik had het bericht niet eens gezien, en laat ik nou precies zo'n slot hebben...

Tot ik toevallig bij de collega's van persvoorlichting opving dat er weer fietsendieven waren aangehouden. "O, toevallig in Alexander?", grapte Norbert. "Ja, hoezo...?" was het antwoord. En na een korte uitleg mocht ik even kijken naar het lijstje met inbeslaggenomen fietsen. Ik verwachtte er eigenlijk niets van. Hoe groot is nou de kans? Maar bovenaan stond het: 'damesfiets, Gazelle Trendy, blauw, 1 stuks'. "Neeeee dat meen je niet....!" hoorde ik mezelf zeggen.

En zo, na een paar telefoontjes en mailtjes naar het politiebureau in Capelle aan den IJssel, mocht ik daar vanmiddag mijn fiets ophalen. Helemaal onbeschadigd, alleen m'n kabelslot ben ik kwijt. Nou ja, jammer dan.

Door regen en tegenwind fietste ik twaalf kilometer naar huis. Maar vandaag vond ik het niet erg. En morgen ga ik een nieuw slot kopen!

Alles wat nog over is van mijn fiets...

2008-07-05T17:33:00.003+02:00

Tsja, that's it. Een fietssleutel en een afgebroken achterlicht. En de rest is weg, verdwenen, foetsie.

Vanmorgen was-ie er nog. Mijn mooie blauwe fiets. Ik haalde 'm uit de schuur en fietste een heel eind, naar Rotterdam-Alexander. Onderweg knalde ik van een stoepje af, en verloor ik m'n achterlicht, dat ik daarna maar in mijn tas deed. Bij het metrostation zag ik al dat het druk was. Maar er was nog net een plaatsje voor mijn fiets, bij zo'n metalen hekje, naast een oud brommertje. 'Perfect', dacht ik nog, en bond mijn rijwiel met het extra kabelslot om het hekje. En toen ging ik winkelen.

Terwijl ik naar Albert Heijn liep, werd ik ineens enthousiast begroet door een buitenlandse meneer met een groen poloshirt. "Hallo, iz allez goed met jou? Tijdje niet gezzien!" Een beetje verbaasd keek ik de man aan. Hij kwam me vaag bekend voor, maar ik kon hem niet plaatsen. "Eh ja, hallo... het gaat prima hoor!" riep ik in het voorbijgaan. Ik keek nog eens achterom, de man deed hetzelfde, en we vervolgden onze weg.

Twee uurtjes later kwam ik terug, met vier volle plastic tasjes (uitverkoop!) en ik diepte mijn fietssleutel op uit mijn broekzak. Ik liep naar de enorme rij fietsen en zocht vluchtig naar de mijne. Hee... hij staat er niet... ben ik nou gek? Ik had 'm hier toch neergezet? Nu keek ik iets beter. Ik checkte de hele rij fietsen. Maar nee... geen blauwe Gazelle. Zou ik 'm dan toch in een andere rij gezet hebben? Ik zocht het hele Prins Alexanderplein af, niet één of twee keer, maar minstens vijf keer keek ik van fiets naar fiets. Maar mijn trouwe maatje stond er echt niet meer bij.

Verbouwereerd en verontwaardigd besloot ik om dan maar naar het politiebureau te lopen om aangifte te doen. Ik sjokte door de regen in de richting van de Oudsingel. Ineens hoorde ik een stem. "Heeeee meizzie, ben jij klaar met winkelen..." De man met het groene poloshirt grijnsde naar me, vanuit de deuropening van de bewaakte fietsenstalling. "Ja... je ziet het hè", zei ik terwijl ik m'n plastic zakjes omhoog hield. "Kom even binnen voor een kop koffie!" wenkte hij. Ik deed het. Whatever, m'n fiets was gejat, het regende en ik kon best een bakkie troost gebruiken. "Jij woont hier, of niet?" vroeg de man. "Nee," zei ik. "Helemaal niet. Ik woon in Rotterdam Zuid. Enne, als ik vragen mag... waar ken ik u eigenlijk van?" Hij lachte. "Van metro. Ik zag jou altijd met jouw vriend in metro. Station Beurs 's morgens vroeg. 'n Jaar of twee geleden." Er ging bij mij een lampje branden. "Oja! Dat klopt!" Haha, een metroman die mij herkent van lang geleden... Hij schonk een bekertje verse, zwarte koffie in. Lekker.

"Jij nu met metro naar huis?" vroeg m'n gastheer. "Tsja, ik zal wel moeten. Mijn fiets is daarnet gejat," antwoordde ik mistroostig. "O... dazzniegoed, heel vervelend," zei hij. "Fietzdief zlecht. Gebeurt hier vaak. Jij voortaan fietz hier zetten, iz veilig. Iz maar vijftig cent, niet duur. Okay?" Ik glimlachte. "Okay, beloofd. Dan pas jij er extra goed op hè?" "Natuurlijk!" grijnsde hij.

Eén positief puntje: ik hoefde niet terug te fietsen door de regen; de metro en de tram brachten me keurig droog thuis. Maar toch. Ik heb aangifte gedaan en ik koester het sleuteltje en het afgebroken achterlicht. Tegen beter weten in hoop ik dat ik mijn Gazelle ooit nog eens terugkrijg. En ja, de volgende keer zet ik m'n fiets wel in de stalling. Is veilig. Is maar vijftig cent, niet duur. En de koffie smaakt er prima.

Het bewijs dat ik WEL voor planten kan zorgen

2008-06-21T16:26:00.003+02:00

Vandaag zag ik in de vensterbank iets waar ik helemaal blij van werd: een van mijn Spaanse planten (zie vorige post) laat merken dat hij het bij mij naar z'n zin heeft... :-) Mooiii...

Spaanse planten

2008-06-15T13:25:00.000+02:00

Trrrrrring doet de deurbel op zondagmiddag. Verbaasd loop ik naar de deur, ik verwacht niemand. Het is mijn onderbuurvrouw, een lief klein Spaans omaatje. 'Ojee', is de eerste gedachte die door m'n hoofd flitst. 'Wat heb ik gedaan waarover ze komt klagen?' Ik ben immers Sjors gewend als zeurende onderbuurman...

Maar nee. Oma Fernandez glimlacht vriendelijk. "Kom eensj mee?", zegt ze, en ze wenkt me met een arm die in een brace zit. Verbouwereerd kijk ik haar aan. "Ik? Mee naar beneden?", vraag ik, terwijl ik mijn schoenen aan schiet. "Ja, eventjes..." zegt ze. Ik pak m'n sleutels en Oma Fernandez gebaart dat ik de deur achter me dicht moet trekken. Dat doe ik. Ze schuifelt op haar pantoffels de trap af, en ik volg. "Kom maar binnen. Jij Nedderlandsj? Of ok buitenlandsj?" vraagt ze. "Ja, ik ben Nederlands", zeg ik. Ik vraag me nog steeds af waarom ik mee moet komen. Zou ze hulp nodig hebben? Kan ze ergens niet bij? Moet ik helpen met iets Nederlands lezen? Ze sluit de deur van haar huis achter me.

In de woonkamer zit Opa Fernandez. "Ghhallo!" begroet hij me vriendelijk. "Luisjtr..." zegt Oma. "Jij zien die plant?" Ze wijst naar een plant in de hoek van de kamer, met grote bladeren. "Ja, die is mooi", zeg ik. Opa wijst naar een andere grote plant. "En die plant! Isj groot. Ik afgezaagd, want te groot." Hij laat een afgezaagde top zien. "Nou?" zegt Oma. "Wij twee weken naar Spanje. Plant bij jou brengen?" Ik denk het te begrijpen. "O, gaat u op vakantie, en moet ik voor de plant zorgen..." Maar Opa schudt zijn hoofd. "Nee, nee. Wij kommen nie meer terug. Wij naar Spanje. Nog twee weken hier. Jij mag plant hebben als jij wilt." Nu begrijp ik het echt. "Dus u gaat verhuizen..." Oma begint te stralen. "Ja, ja, wij naar Spanje! Lekker warm! Naar kinderen en kleinkinderen. En als jij wilt, jij mag plant hebben." Ik kijk naar de plant. Hij is echt mooi. "Dat is goed," zeg ik. Oma begint nog meer te stralen. Ze wijst naar de fauteuil. "Mag jij ook hebben!" En naar een kastje. "Die ook hebben?" En naar drie cactussen in de vensterbank. "Zijn ook mooi. Elke twee weken water, isj niet erg als keer vergeet. Hebben?" Whaaaa! Hoe kom ik hier onderuit... "Nou," begin ik. "Die plant in de hoek vind ik erg mooi. En de cactussen ook. Maar mijn huis is wel vol, meubels kunnen er niet bij..." Opa knikt. "Isj goed, isj goed. Ik loop met jou mee." Hij tilt de enorme kamerplant op en Oma drukt mij twee cactussen in m'n handen. "Pasj op, isj sjcherp." Zelf neemt ze een derde cactus mee, en sjouwt die achter mij aan. Ze zetten de planten in mijn woonkamer, en schuifelen weer naar beneden, terwijl ik een definitief plekje voor de plantjes zoek.

Trrrrrring doet de deurbel voor de tweede keer. Opa Fernandez staat voor de deur. "Mijn vrouw vraagt, jij nog andere planten hebben wil? Isj mooi. Mag allemaal hebben..."

Rhapsody in Blue

2008-06-14T23:08:00.001+02:00

Dream as if you'll live forever. Live as if you'll die today. - James Dean

Stedelijk verval

2008-06-11T20:37:00.004+02:00

Stedelijk verval bij de voordeur... Sommige dingen zijn te grappig om niet vast te leggen. Kijk maar op http://hethek.blogspot.com/!

Van de aardbodem verdwenen

2008-06-09T23:56:00.002+02:00

Geen idee waarom, maar ineens moest ik gisteren weer aan hem denken. De Vrolijke Voetganger die ik in Ede altijd tegenkwam als ik 's morgens vroeg naar het station fietste. In een eerdere post heb ik wel eens over hem geschreven.

De laatste keer dat ik hem gezien heb, was net voor de kerstdagen. Ik woonde nog in Ede, en fietste zoals iedere ochtend naar het station. In het park kwam ik hem tegen, de Vrolijke Voetganger. Ik wilde m'n hand al opsteken en vrolijk 'hallo' roepen, maar de man ging midden op het fietspad staan en spreidde zijn armen. "Wacht eens even, meissie", lachte hij. "Vandaag doen we 't anders." Hij stak zijn rechterhand uit en we gaven elkaar een gehandschoende hand, want het was koud. "Ik wil je hele fijne feestdagen wensen. En een heel mooi 2008." Ik glimlachte terug. "Dat wens ik u ook, het allerbeste voor het komende jaar." Hij deed een stap opzij. Ik stapte weer op de fiets. "Daag!" zei hij. "Daag!" zei ik. En zonder het op dat moment te weten, fietste ik zijn leven uit.

Want daarna hebben we elkaar niet meer gezien. Ik ging klussen, de eerste weken van januari. En daarna met de auto naar mijn werk, om vast verhuisdozen mee te kunnen nemen. En eigenlijk was ik m'n Vrolijke Vriend alweer vergeten. Tot gisteravond. Ik dacht aan hem, en vroeg me af of hij ook nog wel eens aan mij zou denken. Zou hij me gemist hebben? Zou hij het raar vinden dat ik na ons parkpraatje ineens van de Edese aardbodem verdwenen was? Zou hij zich afvragen waar ik nu ben en wat ik doe?

Daarom speciaal voor hem dit bericht. Beste meneer de Voetganger. Als u dit leest: maak u geen zorgen, ik ben niet helemaal weg, ik ben alleen maar hier (in Rotterdam). Ik hoop dat het goed met u gaat en dat u inmiddels nieuwe vrienden gemaakt heeft onderweg. Ik weet zeker dat er ook andere mensen zijn die uw vrolijke 'ho-oi' op de vroege ochtend kunnen waarderen. Voor mij was het in elk geval altijd een leuk begin van de dag. Oja, en nog bedankt voor uw wensen. De feestdagen waren fijn, en 2008 is al zes maanden mooi. Ik hoop dat mijn nieuwjaarswens voor u ook is uitgekomen. En niet alleen voor dit jaar, maar ook voor de rest van uw leven, want ik vermoed dat wij elkaar nooit meer zien... Daag!"

Drie dingen

2008-06-06T18:02:00.006+02:00

1) Ik heb deze week voor de allereerste keer in mijn leven aardappels gekookt... Geschilde aardappels (dat dan weer wel... ik herinnerde me de paarse planten in de meterkast aan de Langenhorst), in een pan met water. Ineens voelde ik me echt burgerlijk ;-)

2) Ik fietste vandaag langs Het Park bij de Euromast, waar zojuist de Nederlandse Klimkampioenschappen voor Boomverzorgers begonnen waren. Ik dacht dat dat soort evenementen alleen in de Donald Duck bestonden, maar nee het is serieus... Er bestaat zelfs een website...

3) Katten zijn echt dol op muizen. Poes #1 deed gisteravond verwoede pogingen om de muisaanwijzer op mijn beeldscherm te vangen en poes #2 verpletterde vanmiddag een koelkastmagneet in de vorm van een muis.

Tot zover voor vandaag. Volgens mij heb ik nog nooit zo'n nutteloos bericht gepost :-)

Populair worden? Adopteer een kitten (of twee)!

2008-05-30T22:27:00.003+02:00

Morgen zijn ze een week bij mij in huis. Twee kleine katjes, hartsvriendinnen van 12 en 13 weken oud. Op het moment dat ik dit typ, liggen ze lekker te slapen, allebei lui uitgestrekt op mijn bureau, onder de lamp, want dat is lekker warm. Een kwartier geleden galoppeerden ze nog door mijn huis; nu is alle energie eruit. Echte knuffels zijn het, ze zitten graag op schoot, liefst allebei tegelijk (tsja, en dat is vechten om het beste plekje...) en willen graag weten waar je uithangt. Denk je stiekem even weg te lopen, dan klinkt een piepend 'miiiieeeeuwwww' (ik vermoed dat het 'miauw' moet voorstellen) en komen ze je zoeken.

Opvallend is wel dat mijn populariteit bij familie, vrienden en bekenden de afgelopen week met ongeveer 400% is gestegen... Nog nooit zoveel mensen over de vloer gehad in één week tijd. Hoe zou dat komen? ;-)

I'd really love to try...

2008-05-20T23:08:00.005+02:00

I watch you smile
You steal the show
You take a bow
The curtain falls in front of you
You're magical, on display
I gaze into your eyes and
You turn to look the other way

But I'd really love to know
I'd really love to climb
My way into your heart
And see what I could find
I'd walk into your skin
Swim through your veins
See it from your eyes
I'd really love to try...

Standing still, but in my mind
Trying to escape
Looking for a place to hide
Well it's not safe but I'm so near
Invading every place you go
To disappear

I'd really love to know
I really want to climb
Into your soul
Walk into your skin
Swim through your veins
See it from your eyes
I'd really love to try
I'd really love to try...

Dissappear, by Jars of Clay - The Eleventh Hour

Zat vandaag in m'n hoofd

2008-05-14T00:03:00.005+02:00

"i don't believe in many things but in you... i do..."

(simply red, for your babies)

Het grote nadeel van een flat

2008-05-12T12:09:00.005+02:00

See for yourself... de tuinmeubeltjes zijn van mijn onderbuurvrouw en de roze handdoek is van mij... *zucht*

Zo maak je nog eens kennis met je buren :-)

Verkeerde afslag

2008-05-11T23:06:00.002+02:00

Ik nam per ongeluk een verkeerde afslag op de rotonde, en kwam langs de straat waar mijn oma 15 jaar geleden woonde. En ik kon het niet laten om heel even langs haar oude huis te rijden. Sinds haar verhuizing was ik er niet meer geweest, en ik wilde gewoon heel even kijken hoe het er ook alweer uitzag. Ik draaide de straat in. Ja... het stond er nog! Net als vroeger. Nieuwe kinderen speelden in onze zandbak en als altijd floten de vogels hun zomerliedjes in de rozenbottelheg. Life goes on... maar het blijft prachtig...

Net als ijs

2008-05-10T00:49:00.004+02:00

Mijn goede voornemens van vandaag:

1) Op tijd opstaan en een uurtje eerder beginnen
2) Twee interviews uitwerken
3) Op het strand 'straatinterviews' houden
4) De afwas doen
5) De troep in huis opruimen
6) Structuur aanbrengen in m'n agenda / hoofd
7) Op tijd naar bed gaan

Vandaag uitgevoerd:
3) Op het strand 'straatinterviews' houden

Uitgesteld tot 'n later moment of gewoon genegeerd:
x) De rest

Volgens mij zijn goede voornemens net als ijs: ze smelten zodra de zon gaat schijnen...

Wie wil er nou nog werken...

2008-05-06T21:53:00.004+02:00

... als het buiten zo'n mooi weer is, en dit prachtige dromerige plekje slechts 'n kilometer of 1000 van de Hollandse hectiek verwijderd is...

Gewoon, zomaar...

2008-04-12T01:02:00.009+02:00

... een fotootje vanuit de auto. Een paar weken geleden genomen in Rotterdam, terwijl ik op weg was naar ik-weet-niet-meer-waarheen. Regendruppels op de ruit, geen zonnetje te zien, maar de narcissen fleurden het grauw een beetje op... Ik dacht: 'mooi, dat plaatje is voor mij'. En bij deze, ook voor jou.

Parfumperikelen

2008-03-30T22:07:00.008+02:00

"Zaterdag ga ik een stapel cadeaubonnen uitgeven", mailde een collega mij vrijdagmiddag. En dat vond ik een goed idee. Dus trok ik zaterdagochtend mijn bureaulade open en zocht naar de enorme stapel cadeaubonnen die daar al sinds jaar en dag ligt. Het waren geen boeken- of cd-bonnen. Die vind ik leuk, en geef ik meestal snel uit. Nee, dit waren de 'moeilijke gevallen': bonnen van winkels waar ik nauwelijks kom, of voor producten die me weinig interesseren.

Ik pakte de onderste bonnen van de stapel. Drie bonnen voor twee verschillende parfumerieën. En alledrie 'houdbaar' tot maart 2008, dus nog 2 dagen om ze uit te geven... Met een soort van zucht stopte ik ze in mijn binnenzak, en ik fietste naar het winkelcentrum, waar beide zaken vertegenwoordigd zijn. Parfumerieën zijn niet echt mijn ding. Er werken altijd dames die er perfect uitzien, zich perfect gedragen, mij met 'u' aanspreken en me behandelen alsof ik vijftig ben. Ik vind het moeilijk om een goed geurtje uit te kiezen, en wil dat het liefst zelf op mijn gemak doen. Als zo'n perfecte dame dan ongevraagd advies komt geven, voel ik me 'betrapt', alsof ze kan ruiken dat ik totaal geen verstand heb van parfum. En da's vervelend, dus ga ik liever naar de drogist voor hetzelfde geurtje, maar met een 'gewone' verkoopster.

Maar zaterdag kon ik er niet onderuit. Bij winkel 1 was de opdracht niet al te moeilijk: tussen alle flesjes mijn 'vaste' geurtje zoeken en daar een nieuw exemplaar van kopen. Altijd fijn om er een op voorraad te hebben. Het lukte. En nog wel binnen vier minuten, inclusief wachttijd voor de kassa. Eén bon was ik kwijt.

Nu die andere twee nog. En dat was lastiger. Ik wilde niet nóg een flesje van hetzelfde geurtje kopen, maar ik wist ook niet echt iets anders. Vertwijfeld liep ik een rondje door de winkel. Naast parfum hadden ze ook nagellak, make-up, sjaaltjes en dure toilettassen. Na ruim zes minuten zoeken (veel te lang!) vond ik uiteindelijk een klein toilettasje dat veel te duur was maar dat ik precies kon kopen van mijn twee cadeaubonnen. Blij dat ik een bestemming voor die ondingen gevonden had, liep ik naar de kassa. De perfecte dame wierp mij een perfecte glinsterende glimlach toe. "Oooo, u boft, mevrouw", zei ze. "Deze tasjes zijn vandaag in de aanbieding, u krijgt tien procent korting!" "Dat is fijn", zei ik, en ik probeerde net zo blinkend wit terug te smilen. Het mislukte. De glimlach van de dame versmolt op haar glanzende lipgloss-lippen. "Ach mevrouw, we geven geen geld terug van cadeaubonnen... Maar u kunt er nog wel iets extra's bij uitkiezen?" Ze wees met een zonnenbankbruin handje met donkergelakte nagels naar een tafel met aanbiedingen. "U kunt bijvoorbeeld een bodylotion en douchegel nemen?" suggereerde ze. Gedwee liep ik naar de tubes en flesjes. Al die geuren en kleuren, het duizelde me... Ik pakte een roze flesje. Aarbeiengeur zo te zien. Bah. De tubes en flesjes waren bovendien voorzien van een stukje folie, zodat ik niet eens even kon ruiken. Ik besloot een zoetig flesje met doorzichtige gele douchegel te nemen, en de bijbehorende tube bodylotion. Het zag er vrolijk en exotisch uit. De smile keerde terug op het rimpelloze gezicht van de parfumdame. Ze deed alle spullen in een tasje, stopte er met een hemels genoegen nog wat proefmonsters bij, pakte mijn cadeaubonnen aan, en met een dramatisch gebaar overhandigde ze mij het tasje. "Heel veel geluk ermee! Daag!" jubelde ze toen ik de winkel uitliep.

Ik kwam thuis. Ik ruimde mijn boodschappen op, stopte de nieuwe cd van REM in de stereo en haalde het flesje en de tube uit m'n tas. Ik verwijderde het folie en snoof... NEE!! Bounty-geur! Kokos! Whaaaa!

Conclusie en leerpunt: doe mij de volgende keer gewoon maar weer een boekenbon...

Help, ik ben te klein

2008-03-09T20:01:00.007+01:00

Een lichtelijk stressgevoel maakt zich altijd van mij meester, als ik een parkeergarage uit moet rijden. Het ligt niet aan het rijden. Smalle bochtjes en hellingproeven zijn voor mij geen probleem. Ik ben niet claustrofobisch en ook niet bang in het donker. Nee, het is de slagboom aan het eind...

Mijn hartslag gaat omhoog als ik hem zie. Ik slik drie keer, en rijd behoedzaam naar het rood-wit gestreepte ding. Ik rijd zo dicht langs het automaatje waar mijn kaartje in moet, dat de spiegel 'm bijna raakt. Ik doe het raampje open. En ontdek voor de zoveelste keer dat deze automaten niet gemaakt zijn voor mensen kleiner dan 1.75 meter. Op een centimeter na kan ik er niet bij. Hulpeloos hangt mijn kaartje in de lucht, niet in staat om het 'mondje' van de automaat te bereiken. Zacht mopperend klik ik de gordel los. Auto in z'n vrij en op de handrem, en dan achterlijk ver uit het raam gaan hangen om dat kaartje in de automaat te krijgen. Het lukt. 'Piep', zegt de automaat, en 'ZOEFFFF' daar gaat snel en soepel de slagboom omhoog. Ik wurm mezelf terug in de auto, handrem eraf, schakelen naar z'n één, en rijden, rijden, snel, snel, snel, voor die boom weer dichtgaat... In gedachten zie ik de slagboom genadeloos op het dak van mijn auto beuken, terwijl ik nog half uit het raam hang, met één hand aan het stuur en mijn verkeerde voet op het gaspedaal. Gelukkig gaat het altijd nét goed. Vandaag zijn we er ook weer uit gekomen...

Vraag aan de technische mannen en vrouwen van Nederland: kunnen jullie misschien een automaat uitvinden die rekening houdt met kleintjes achter het stuur? Ik zou jullie zeer dankbaar zijn.

Fijn fietsen (nu weer wel)

2008-03-05T22:28:00.004+01:00

Ede, november 2007. De fietsenmaker haalde zijn schouders op en zei dat er niks aan mijn fietsprobleem te doen was. Op onverklaarbare wijze weigerden mijn buitenbanden nog normaal om de velgen van mijn fiets heen te gaan. En dus fietste ik hobbelend naar huis.

Rotterdam, maart 2008. Nieuwe stad, nieuwe kansen, nieuwe fietsenmakers. Hobbelend naar mijn werk, bedacht ik dat het toch wel irritant was dat ik al maanden zo rondfietste. En dat het eigenlijk maar een hele kleine moeite was om mijn fiets even weg te brengen naar de fietsenwerkplaats aan de overkant. Ik schoof al mijn uitstelgedrag aan de kant en stapte op de Rotterdamse (Turkse) fietsenmaker af. Ik wees naar mijn banden. "Zouden er nieuwe op moeten?" Peinzend keek de man naar de wielen van mijn fiets. Hij streek met zijn vingers langs zijn kin. Toen kreeg hij een brainwave en zei: "Welnee meizzie, ik zet ze er wel eventjez opnieuw omheen... Jij bent vier uur klaar met werken? Dan ik vier uur klaar met jouw fiets."

Ik was benieuwd. Om kwart over vier (je moet iemand de tijd gunnen) waagde ik het erop. En om tien voor half vijf fietste ik weg, fatsoenlijk, zonder hobbels. Goh, ik was haast vergeten hoe lekker dat rijdt.

Pluspuntje voor Rotterdam: de fietsenmakers!

Hoe komen ze erop...

2008-03-04T23:23:00.011+01:00

Altijd leuk: een lijstje met woorden die mensen intikken in Google, waarmee ze op deze weblog terechtkomen. De combinaties verbazen me soms... lees maar eens mee; hieronder volgt mijn favoriete toptien. Het het linkje naar de betreffende post staat erachter, om misverstanden te voorkomen... ;-)

juf, handboeien (oooeehhh... kinky? welnee...)
"schilderen in februari" (nee dat wil je niet!)
binnenband gedraaid op velg (da's inderdaad irritant)
bobbel in fiets buitenband (zei ik toch)
chinees alexandrium (daar kreeg ik ooit iets smerigs te eten)
dode eekhoorn filmpjes (ja... zielig)
volle blaas wc bezet (kan gebeuren)
ijzeren gebit (sommigen hebben dat, ja)
geel behang met handtekening (waarom zoek je zoiets... maar de combinatie bestaat)

en mijn absolute nummer één:

mannen met panty en naaldhakken (zie jij het ergens staan?)

Oja, wil je veel bezoek op je weblog, schrijf dan over doodgereden eekhoorns of over plassende Duitsers op het station. Beide posts hebben maar liefst vier eervolle vermeldingen in de complete lijst.

Die internetters... blijft toch een apart volk :-)

Met dank aan Google Analytics voor de vermakelijke lijstjes.

Hallo Rotterdam!

2008-03-03T21:43:00.005+01:00

Zo, na een paar weekjes digitaal afkicken ben ik sinds vandaag weer in de lucht, live vanuit Rotterdam. En het leven hier bevalt prima... De gekke dingen zijn gewoon met me meeverhuisd :-)

In plaats van een Bob en een Sjors heb ik nu een bovenbuurman die je regelmatig hoort (... -censuur-...) en mensen tegenover me wonen die 's avonds naakt in huis rondlopen. Flatgriezels zijn er geloof ik niet echt. Helemaal beneden woont een vriendelijke dame; rond 8.00 uur staan we samen altijd te klooien met onze fietsen bij een te steil en te smal trapje. Dat schept een band... En onder mij woont een vriendelijk ouder echtpaar. Het Smulhuis is vervangen door een fantastische snackbar met vier soorten friet en alle snacks die je maar kunt bedenken. In plaats van de Super de Boer heb ik nu de MCD, en mijn elf-hoog-prachtig-Ede-uitzicht is vervangen door een drie-hoog-druk-Rotterdam-uitzicht. Kwam ik eerder altijd dezelfde mensen tegen om 6.58 in de trein, nu zijn er om 8.10 altijd dezelfde mensen in de Maastunnel.

Ik heb het hier goed naar mijn zin. De mensen zijn vriendelijk (ik maak vrienden in de Blokker, Karwei, onderweg naar huis en bij de tramhalte), de reistijd is maar liefst drie uur minder dan eerst, en een eigen huis hebben is fantastisch. En toch... afgelopen weekend reed ik in Ede even langs de Langenhorstflat. M'n oerlelijke groene gordijnen hangen daar nog steeds voor het raam. Maar ik woon er niet meer... En even, heel even, vind ik dat dan toch jammer.

Daag Ede! Hallo Rotterdam!

Daaaaaaag Ede!

2008-01-25T23:23:00.000+01:00

Daaaaaag Ede... Dag Langenhorst, dag huisgenootjes, dag Bob, dag Sjors, dag Flatgriezels, dag Jonah, dag Smulhuis, dag New Garden, dag Super de Boer, dag Cinemec, dag knappe apotheker, dag uitzicht-van-elf-hoog, dag vrolijke meneer die ik altijd tegenkwam onderweg naar het station, dag mensen uit trein 6.58, dag mensen van de elfde verdieping, dag 1123, dag allemaal!

Ik ga jullie verlaten... maar de leuke herinneringen neem ik mee! Bij Heleen wonen, al was het maar een paar maandjes... ER kijken... Borrelnoten laten stuiteren op Sjors zijn parasol... Italiaanse party met de hele klas @ my place... Filmnachten... Zondagavond naar de Cinemec met vrienden... Sporten en zwemmen met Geralien... Eindeloos Chitty Chitty Bang Bang kijken met Tineke... Logeerfeestjes... Winkelen... M'n opleiding en alle leuke momenten die daarbij hoorden... M'n bijbaantjes bij Albert Heijn Achterdoelen en de contactlenzenhelpdesk... Muziek maken...

Aan iedereen die ik ga missen: bedankt voor de afgelopen 7,5 jaar dat ik hier mocht wonen. Ik heb ervan genoten! Enne... mocht je in de buurt van Rotterdam zijn... altijd welkom!

PS: wegens gebrek aan internet en tijd, en teveel klussen die gedaan moeten worden, zal ik de komende weken niet zo vaak updaten. Maar hou het in de gaten... ik ben niet echt weg hoor, bloggen kan ook in Rotterdam ;-)

Klusblog 3: dingen die ik nog nooit gedaan had...

2008-01-18T22:11:00.000+01:00

... maar nu wel:

op mijn verjaardag 4 rollen behang kopen
om 0.20 uur een was in de wasmachine doen, omdat ik die vergeten was
om 6.05 uur de volgende ochtend de was ophangen
om 6.10 uur een bloesje strijken, vanwege ernstige kledingcrisis
om 22.00 uur nog avondeten opwarmen en met smaak opeten
voorover van een keukentrapje vallen
chinees halen bij de supermarkt (niet aan te bevelen!)
met een plamuurmes kitrandjes van een kozijn schrappen, een dag lang
muurtjes glad maken met muurvuller en 'grote gaten vuller' (zelfs met onverwacht goed resultaat!)
liever gaan werken dan vrij zijn (want vrije tijd betekent nog meer klussen)

En nog veeeeeeel meer van dat soort dingen... Wanneer weer back to normal life?!

Klusblog 2: druk bezig...

2008-01-13T14:07:00.000+01:00

Een update, tussen de verf en het schuurpapier door... Inmiddels is het houtwerk in de hal niet meer kuikengeel en donkerbruin, maar wit met (heel licht) beige. Een hele verbetering, vond ik! Wat minder blij met mijn schilderkunst is André de bovenbuurman. Hij klopte deze week aan om kennis te maken en terloops op te merken dat de geur van de verf in zijn huis te ruiken was... "Da's beter dan de etensgeur van de mensen hier beneden", wilde ik eigenlijk zeggen, maar ik hield het netjes. Het kan geen kwaad om vriendelijk te beginnen. Dus bood ik mijn excuses aan voor de overlast, maar zei er wel bij dat het nog wel even kan gaan duren... Ben benieuwd of hij vriendelijk blijft, of dat het een soort Sjors blijkt te zijn :-)

En verder heb ik ontdekt dat in de buurt van alles aan shops is. Een copy-shop, een growshop, een Grieks restaurant, een hotel, een sexshop, een christelijke boekwinkel, een winkeltje vol met nutteloze maar leuke hebbedingetjes, een postkantoor, een dierenwinkel, een kringloopwinkel, en last but not least: een kantoor bij mij aan de overkant. We hebben deze week een van de werknemers al uitgebreid geobserveerd. Hij zit, hij hangt, hij kletst, hij belt, hij drinkt koffie, rookt buiten een sigaret, haalt af en toe boodschappen en om half vijf pakt hij zijn spullen en gaat hij naar huis. Hij moest eens weten... :-) En verder heb ik deze week een lotgenoten-relatie-op-afstand opgebouwd met de mensen aan de overkant van de straat. Die zijn ook lekker aan het klussen en elke keer als we allebei weer eens op een huishoudtrap voor het raam staan, zwaaien we vriendelijk naar elkaar en steken we onze duim op naar elkaar. Wie zou het eerst klaar zijn?

Wordt vervolgd...

Klusblog 1: behang & bewoners

2008-01-02T21:38:00.000+01:00

'Krrrrsjjj...' klonk het toen ik m'n haar uitborstelde na een dagje klussen in Rotterdam. Gruis, snippers, behangplaksel, stof en vuil vielen op het smetteloze wit van de wastafel. Vandaag heb ik een dikke laag slordig geplakt behang van de muren verwijderd. Een heerlijke klus... waarbij ik toch ook wel erg nieuwsgierig werd naar de vorige bewoner van mijn huis. Het oorspronkelijk wit/bruine behang was namelijk kuikentjesgeel geverfd, evenals de deuren, kozijnen en alles wat je maar kan verven in een huis. En laat ik nou een gruwelijke hekel hebben aan kuikentjesgeel...

Ik wist dat de vorige bewoner een man was. Ik stelde me een slordig, slonzig en smakeloos type voor, met kleren in alle kleuren van de regenboog. Zo'n heel fout figuur, met een joint in een mondhoek, geestelijk totaal afwezig, en dat alles binnen geel is kan hem niks schelen.

Ik had het vreselijk mis. Aan het eind van de ochtend werd er aangebeld. Ik deed open en voor de deur stond een keurige jonge man, bruine krulletjes, grijze jas tot op de knie. "Dag!", zei hij vrolijk. "Ik ben Mark, de vorige bewoner van dit huis. Ik wilde vragen of er nog post voor mij ligt..." Verbouwereerd liep ik naar de keuken, en pakte twee brieven voor hem van het aanrecht. "Alsjeblieft..." zei ik, in shock over mijn falende beoordelingsvermogen. "Dank je wel!" zei de jongen. "Enne... succes met klussen en veel woonplezier hier hè!"

Kan me nog steeds niet voorstellen hoe die keurige kerel in zo'n lelijk zootje heeft kunnen leven. In elk geval ga ik er iets veel leukers van maken!

Nu is het officieel...

2007-12-11T22:39:00.001+01:00

Dit kleine sleutelbosje gaat de komende weken voor grote veranderingen zorgen...

Eerlijk gezegd voelt het ook een beetje als verraad, zo dadelijk hier gaan slapen, wetend dat deze vijf sleutels al in mijn jaszak zitten... :-)

Boeiende zaken

2007-12-10T22:48:00.000+01:00

Het kleine jongetje nam plaats op het rode skai-lederen bankje bij de afhaalchinees. Z'n vader zat naast hem. Ze hadden dezelfde blauwe ogen en hetzelfde blonde haar. Pa zag eruit alsof hij net uit zijn werk kwam. Blauw Tenson-jack, gestreepte sjaal, een vouwbroek en glimschoenen. Zoonlief had een snottebel en een armybroekje.

"Zo, wat heb je vandaag gedaan op school?" vroeg Pa op zo'n irritant kindertoontje. Het jochie verborg zijn hoofd achter de rechtermouw van het Tenson-jack. De snottebel liet een glimmende streep achter. Met een keurig opgevouwen zakdoek veegde Pa de snot van zijn jas. "Wil je het niet zeggen?" vroeg hij aan zijn zoontje. Het kind schudde zijn hoofd. "Dat is geheim!" fluisterde hij, nogal hard.

"Geheim?", reageerde Pa gemaakt verbaasd. "Wat dan?" Het jochie glimlachte met glinsterende oogjes. Met een guitig koppie keek hij naar zijn vader. "Ik... ik ging stiekem mijn handboeien mee naar school nemen..." zei hij, op een mysterieus (maar verstaanbaar) fluistertoontje. Pa schrok nu echt. "Je handboeien?! Stiekem? Wist de juf dat niet?" riep hij hard. "Sssst! Nee!" siste het jongetje. "Het was om pakkertje te spelen op het plein..."

Pa's gezicht was asgrauw geworden. "Maar Edwin... dat mag niet hoor! Dat vindt pappa niet leuk! Je mag alleen speelgoed meenemen als de juf het goed vindt. En dan niet de handboeien... Stel je voor dat je ze bij iemand om doet en je duwt te ver door, dan krijg je ze bijna niet meer af! Weet je nog, net als wat er laatst bij mamma gebeurde..."

Een ouder echtpaar, dat een eindje verderop op het rode skai-lederen bankje zat, keek geschokt om. Ik beet op mijn lip om niet heel erg te gaan lachen. Ik kon me er een levendige voorstelling bij maken. Met een schok besefte Pa wat hij gezegd had, en hoe dat op ons als meegenieters moest overkomen. Hij liep enigszins rood aan. "D... dusseh... Edwin... niet meer je speelgoedboeien meenemen he... eh... alleen als het mag van de juf..." Het jochie knikte bedeesd.

"Bon nummel deltig!" De opluchting was van het gezicht van Pa te lezen. Vlug stond hij op, sleepte Edwin mee en samen liepen ze het winkelcentrum uit, een plastic tasje met nasi en babi pangang tussen hen in.

Vreemde vogel

2007-12-03T22:53:00.001+01:00

Ergens hoog boven mij zat een vogel. Dat wist ik, want ik hoorde hem fluiten. Ik staarde omhoog, om te kijken of ik 'm ergens kon ontdekken. De mensen om mij heen keken wat vreemd, en wierpen steelse blikken naar boven, om te kijken waar ik naar stond te staren.

Okay, het was ook wel een beetje vreemd, want ik stond midden in de Edese C1000, om precies te zijn bij de taartenafdeling. Normale mensen kijken niet naar het plafond van een supermarkt. Maar normale mensen horen ook geen vogels in de supermarkt. Natuurlijk zag ik de vogel nergens. Wel een metalen dakconstructie, want de C1000 in Ede heeft geen netjes afgewerkt plafond.

Net toen ik bedacht dat ik het me misschien wel verbeeld had, hoorde ik opnieuw getsjilp. Ik bleef staan, met het rode boodschappenmandje aan mijn arm, en luisterde aandachtig. Het kwam echt van ergens boven me. Het taartenmeisje keek me fronsend aan, toen ik opnieuw naar het plafond keek. En toen zag ik het: een geluidsbox...

Natuurlijk, dat moest het zijn. De C1000 deed vast mee aan zo'n actie 'natuurlijk winkelen', met vogelgeluiden in plaats van popmuziek, mestgeur in plaats van versgebakken brood en gras in de gangpaden. Enigszins gerustgesteld liep ik verder.

En toen hoorde ik het wéér. Maar nu een stuk verder weg, terwijl ik toch echt recht onder een geluidsbox stond. Nog één keer keek ik omhoog. En toen zag ik hem: een mooie zwarte mannetjesmerel die op een van de metalen dakspanten een vrolijk liedje zat te fluiten voor de winkelende mensen beneden hem.

Vraag me af hoe het nu met de Merelman is. Zou hij zich inmiddels tegoed doen aan de oneindige voorraad appels, bessen en broodkruimeltjes in de C1000? Of zou hij nu thuis in zijn nestje zijn en zijn Merelvrouw vertellen over zijn optreden voor al die winkelende mensen... wie zegt het?

Een goeie buur

2007-12-02T20:01:00.001+01:00

Aan onze voordeur hing een plastic tasje. En in dat plastic tasje zaten twee cadeautjes. "Van Bob!" wisten we meteen. Want behalve Sinterklaas (en die bestaat niet) hangt er niemand zomaar tassen met cadeautjes aan onze voordeur.

Nieuwsgierig openden we de pakjes. Juichend van plezier haalden we er een vel met raamstickers (kerstmannen!) uit, en een schattig poezenbeeldje dat nu onze telefoontafel siert. En alleen maar omdat we op de kat gepast hadden.

Wat zal ik deze momenten missen als ik hier ooit weg ga...

'n Absoluut gebrek aan zelfdiscipline...

2007-11-26T21:46:00.000+01:00

Things to do (still) (someday):

• fiets naar de fietsenmaker
• nieuwe buitenbanden laten zetten

*zucht*... zou ik het ooit leren?

Van voor naar achter

2007-11-17T14:17:00.000+01:00

Ede, begin oktober 2007. Ik fietste van het station naar huis. En op de Klaphekweg hoorde ik: "pssssssst". Benieuwd keek ik over mijn schouder, welke asociale man mijn aandacht wilde. Maar ik zag niemand. Tegelijkertijd voelde ik wel een vervelend gebonk aan mijn stuur. Drie tellen later kon ik niet meer fietsen: een lekke voorband...

Wat bleek: een klein gemeen spijkertje had er vijf gaatjes in geprikt. Geen plakken meer aan dus... Een week later (ja, maten onthouden is lastig) was ik eindelijk in het bezit van een nieuwe binnenband, die ik er heel stoer zelf omheen legde. Buitenband er weer om, en klaar... dacht ik. Maar op de één of andere manier paste de buitenband niet meer goed om de velg heen. Er zat een bobbel in, die je heel erg voelde tijdens het fietsen... Zou de binnenband gedraaid zitten? In totaal ging de band er zes keer af en weer erop. Niks gedraaid, niks scheef, maar toch een mysterieuze bobbel...

Na vijf weken hobbelig fietsen, bracht ik vorige week vrijdag ten einde raad mijn fiets naar de fietsenmaker. De volgende dag mocht ik 'm weer ophalen. Maarrrrr.... "Sorry meissie," zei de fietsenmaker. "Geen idee wat het is, maar die band zit gewoon niet goed om de velg. Ik snapter niks van! Heb het wel ietsie verholpen, maar het is niet zoals het moet..." Blij dat het niet aan mij lag, fietste ik weer naar huis, iets minder hobbelig dan voorheen.

Afgelopen woensdag fietste ik weer van het station naar huis. En even voor de Klaphekweg hoorde ik: "pssssssst". Benieuwd keek ik over mijn schouder, welke asociale man mijn aandacht wilde. Maar ik zag niemand. Tegelijkertijd voelde ik wel een vervelend gebonk aan mijn bagagedrager. Drie tellen later kon ik niet meer fietsen: een lekke achterband...

Wat bleek: een klein gemeen stukje glas had er een gaatje in geprikt. Ik plakte het gaatje. Buitenband er weer om, en klaar... dacht ik. Maar op de één of andere manier paste de buitenband niet meer goed om de velg heen. Er zat een bobbel in, die je heel erg voelde tijdens het fietsen... Zou de binnenband gedraaid zitten? In totaal ging de band er twee keer af en weer erop. Niks gedraaid, niks scheef, maar toch een mysterieuze bobbel...

Things to do on monday:

fiets naar de fietsenmaker
maar eens nieuwe buitenbanden laten zetten?

Soms is zelfs regen mooi...

2007-11-12T20:18:00.000+01:00

zittend bij het raam, ik kijk
naar al die mooie mensen
ze gaan uit, ze gaan naar huis
je weet het niet

zo langzaam als het regent

de verliefden doet het niets

laat niemand ze vertellen
dat het giet...

Uit: 'Brussel moeten heten', Acda & De Munnik

The Fellowship of the Ring

2007-10-31T20:57:00.000+01:00

Je wordt er niet altijd vrolijk van, elke dag een paar uur treinreizen. Maar soms is het best leuk. Vooral de mensen in de trein kunnen heel erg grappig zijn. Zoals vandaag.

Tegenover me zat een meisje, van ongeveer mijn leeftijd. Ze friemelde aan een grote ring, die ze om een van haar vingers had. Niet heel bijzonder, dus mijn aandacht verschoof weer naar buiten. Maar plotseling zag ik dat het meisje opsprong, in het gangpad ging staan, bukte, en haar hoofd onder een van de banken stak. De andere mensen in de coupé keken ook verbaasd naar haar. Met een kleur als vuur kwam ze even later onder de bank vandaan. "Mijn ring..." stamelde ze, "Ik... ik heb 'm laten vallen... ik eh... ik hoorde hem toch vallen?" En weer verdween ze, nu onder een andere bank.

Een paar heren in de trein keken meewarig en deden alsof er niets gebeurd was. Maar wij, dames, wij niet. We begrepen helemaal hoe het meisje zich nu moest voelen. Een ring is iets kostbaars, die wil je graag terug. Dus wat deden we? Juist... we zochten massaal mee!

Het was een prachtig gezicht. Overal in de coupé zaten vrouwen op de grond, speurend onder de banken. Eén van de meiden ging met haar vingers met prachtig gelakte nagels door een vies geultje tussen de bank en het raam, om te voelen of de ring daar soms tussen gevallen was. Het werkte aanstekelijk. Zelfs twee heren gaven hun waardigheid op, om mee te zoeken naar de Verloren Ring.

Eindelijk vond de Lady of the Ring haar eigendom terug. Toen de trein een bocht maakte, begon de ring weer te rollen, recht in de handen van het meisje. Met nog steeds een hoogrode kleur krabbelde ze overeind en hield de glanzende ring in de lucht. "Mensen, bedankt! Ik heb 'm hoor!"

Opgelucht ging iedereen weer zitten, nog grinnikend om de rare situatie. Vrolijke blikken werden uitgewisseld. Zoiets schept toch een band... En dát vind ik nou zo leuk aan de trein.

Leve de Langenhorst

2007-10-27T09:00:00.000+02:00

Met de bonte verzameling mensen en dieren die in onze flat wonen, is er altijd wel iets te beleven. Kijk maar. Voor alle (ex)bewoners van deze flat, en voor andere geïnteresseerden (kan me niet voorstellen), heb ik een korte update geschreven van het leven aan de Langenhorst.

Nieuwe Flatgriezel
Ja…. Sinds kort hebben we er weer een bij. StinkLady, het ManWijf, Creep, Sliert en Sjors verbleken bij het griezelgehalte van de nieuwe flatbewoner. Het aardige was, dat ik eerst niet eens in de gaten had hoe eng hij was. ’s Avonds laat fietste ik naar huis, en voor me fietste een vreselijk grote kerel, die ook bij onze flat moest zijn. Hij ging keldergang 2 binnen, ik keldergang 3. En bij de lift kwamen we elkaar dus weer tegen. Wachtend op de lift staarde ik naar zijn enorme lijf en woeste kapsel. De liftdeuren gingen open en ik liep achter hem aan de lift in. Op de derde verdieping draaide hij zich om. En op het moment dat ik zijn horrorhoofd zag, voelde ik het bloed uit m'n gezicht wegtrekken. Want de man in de lift bleek de tweelingbroer-zonder-ijzeren-gebit te zijn van Jaws uit James Bond. En geloof me… zelfs zonder die ijzeren tanden is hij ENG!! “Hhhhallo…” gromde hij naar me, met een diepe raspende basstem, die hem nog enger maakte. “Ehhh…dd…ddag”, stamelde ik terug. Wat was ik blij dat hij snel uitstapte… Brrr…

Muisjes
Waar ik dan weer niet bang van ben, zijn de muizen in onze keldergang. Vorige week, toen ik mijn fiets parkeerde, had ik al twee lieve muisjes zien knabbelen aan de deurpost. Toen ze mij opmerkten, bleven ze even doodstil zitten… en toen roetsten ze de kelderbox van 1013 in. Vandaag lag er een brief in mijn brievenbus waarin hun doodvonnis werd getekend. De huismeester gaat volgende week vergif strooien in alle kelderboxen. Zielig… Denk dat ik vandaag maar een groot stuk kaas ga kopen, hebben ze tenminste een fijn galgenmaal…

Klein wit happerje
En nog een leuk dierenavontuur. Gisteravond had ik ruzie gemaakt met Sjors de Onderbuurman. Ik timmerde op de knop van de verwarming, want die zat vast. Sjors vond dat niet leuk. Hij begon te schreeuwen dat hij me zou komen vermoorden, en vervolgens greep hij woest naar zijn death-metal cd’s om mijn drie tellen herrie zo’n beetje honderdvoudig te compenseren. Tsja… Eindelijk was de metal-cd afgelopen, en toen werd er aangebeld. Ik was benieuwd wie er aan de deur zou staan. Sjors, met een mes om mij aan te rijgen? Of Bob die kwam vragen of hij nog even mocht bellen? Geen van beiden… Een wildvreemde dame stond aan de deur, en keek mij stomverbaasd aan. Tegelijk schoot er iets wits langs mijn benen, m’n huis in. Een klein wit hondje. “Oooh neem me niet kwalijk!” riep de dame. “Ik moet hier helemaal niet zijn, maar op de 9e verdieping… Oooh nee, rotbeest!” Dat laatste uiteraard tegen het hondje, dat onder mijn bank was gaan zitten. Ik sjorde het beest onder de bank vandaan. Vervaarlijk hapte het diertje naar mijn vingers, maar miste. Toen ik ‘m onder de bank vandaan had, racete hij weer naar buiten naar, zijn bazin, die knalrood geworden was en zich uitputte in excuses. Toen verdween ze, met hond, naar de 9e verdieping.

Tot zover voor nu. Wordt vast nog wel een keer vervolgd…

Kleedkamerleed

2007-10-26T20:17:00.000+02:00

"Maaaaam..." hoorde ik een klein meisje zeggen. "Waarom gaat het kleedhokje niet dicht?" Ik stond zelf ook in één van de kleedhokjes van het zwembad in Ede, en had juist veel moeite gedaan om beide deuren dicht te krijgen. Het is ook geen handig systeem. Twee deuren tegenover elkaar, die je met één centrale balk moet vergrendelen. Ik weet niet hoe anderen dat doen, maar zelf houd ik altijd met één voet de ene deur dicht, met één hand de andere deur dicht en met mijn andere hand doe ik de vergrendeling erop. Na twee pogingen zit het hokje dan meestal op slot. Maar als je kleiner bent dan 1 meter 50 wordt het echt een acrobatische toer om het hokje fatsoenlijk dicht te krijgen...

"Zeur niet zo, je hebt vast iets niet goed gedaan", klonk de stem van de ongeduldige moeder uit een ander hokje. "J...ja maar mam... ze gaan niet allebei dicht... wat moet ik doen dan?" De moeder zuchtte. "Gewoon, deuren dicht, grendel erop. Kom op zeg!" "Het lukt écht niet, mam..." klonk het meisje verdrietig.

"O wacht, ik leg het uit", klonk een andere stem. De badjuf ofzo. "Het valt ook niet mee... Kijk, zo gaat het..." Ik luisterde naar de geluiden van klapperende deurtjes en schuivende grendels. "Zie je?" "Ehh... ja..." zei het meisje. "Maar mevrouw, daar kan ik niet bij... hoe moet ik nou omkleden?" De badjuf was even stil. Maar het meisje was slim. "Kan u niet een deur van buiten dichthouden... doe ik 'm zelf dicht..." Het lukte. Iedereen blij.

Ik kwam mijn kleedhokje uit. Geralien stond al te wachten. Gefascineerd keek ze naar het gesloten hokje naast het mijne. "Geweldig he, mensen..." zei ze. En daar was ik het mee eens.

De verkeerde rij (kan toch leuk zijn)

2007-10-16T21:50:00.000+02:00

Met een soort zucht zeulde ik het rode C1000 mandje naar de kassa. Er zat alweer meer in dan ik van tevoren had bedacht, maar dat komt ervan als je laat uit je werk komt en enorme trek hebt. Ik kon kiezen uit drie rijen, en alledrie waren ze lang. Ik besloot voor de linker rij te gaan, en sloot aan achter een jonge meneer met een kreukelvrij pak, een strakke stropdas en een keurig krulletjeskapsel. Onwillekeurig trok ik mijn spijkerjack wat rechter en streek met mijn vingers wat verwaaide haarlokken uit mijn ogen. Hoe kunnen mensen er na een werkdag toch zo perfect uit blijven zien? Ik zette het boodschappenmandje even neer, en mijn gedachten dwaalden af... Ik stelde me het perfecte, opgeruimde en lichte kantoor voor, waar de Man-in-Pak zojuist vandaan kwam, en het perfecte design-appartement waar hij samen met zijn perfecte modelmeisje zou wonen. Wat een leven...!

Maar toen deed Man-in-Pak iets wat ik niet had verwacht. Hij zuchtte, grinnikte, en sprak me aan. "Zoooowww! We staan echt helemaal in de verkeerde rij, zeg... Dat gaat nog wel een kwartiertje duren!" Hij knikte met zijn hoofd naar een jong kassameisje, helemaal aan het eind van de lopende band waar al zo'n drie minuten geen beweging in zat. Het kassameisje was in een pittige discussie verwikkeld met een Lastige Klant (je weet wel, zo'n type herken je direct: een huisvrouw met een kort kapsel in een fantasieloze kleur, ontevreden maar fanatieke uitdrukking op het gezicht, ladingen kassabonnetjes, zegels en kortingskaarten in haar portemonnee, en altijd zeuren tegen weerloze zielige kassameisjes).

Wat er precies aan de hand was, kon ik op die afstand niet volgen. Het was iets met kraskaartjes en een pak Dubbelfriss. Maar het duurde enorm lang, en de klanten die voor mij en Man-in-Pak stonden, begonnen om beurten te zuchten en te steunen. "Haha", lachte Man-in-Pak naar mij. "Met die acties voor gratis spullen raken ze op deze manier alleen maar klanten kwijt..." Ik glimlachte naar hem terug, nog steeds een beetje verbaasd dat zo'n perfect persoon tegen een verwaaid, vermoeid en verkreukeld meisje als ik, wilde praten. "Ik weet niet wat voor 'n actie het is?" vroeg ik. "Ik ook niet", zei Man-in-Pak. "Ik doe nooit mee aan acties. Ze zijn altijd alweer voorbij voor ik genoeg zegeltjes bij elkaar gespaard heb. En als ik bij drie verschillende supermarkten zegeltjes en spaarpunten moet sparen, raak ik het overzicht helemaal kwijt..." Zijn smetteloze jasje bewoog mee toen hij een beetje hulpeloos zijn schouders ophaalde.

"Weet je wat leuk zou zijn?", zei hij ineens met glimmende oogjes. "Nou?" vroeg ik, nieuwsgierig. "Vragen of ze de boodschappen willen inpakken..." Ik grijnsde. Perfect of niet, deze man zat qua lolligheid helemaal op mijn lijn. Ik kon me de ergernis op het gezicht van het kassameisje levendig voorstellen. "Jaaahaaa!" zei ik, "Je bedoelt bijvoorbeeld: 'Deze bloemkool is een cadeautje, zou u er ook 'hartelijk gefeliciteerd' op kunnen plakken en er een feestelijk lintje omheen kunnen doen?'" Hij lachte hardop. Hij zag het ook voor zich. Eindelijk ging de lopende band draaien. Man-in-Pak zette een balkje achter zijn aardbeien, groenten en Senseokoffie, zodat ik mijn spullen kwijt kon. De klant voor hem was aan de beurt, en begon te sputteren over de spaarkaartjes van C1000. Man-in-Pak keek guitig achterom. Ik kon een brede smile niet onderdrukken.

Maar nu was Man-in-Pak zelf aan de beurt. Soepeltjes gingen de boodschappen langs de scanner. Vlot laadde hij zijn spullen in een plastic tasje en binnen drie tellen had hij met zijn pinpas afgerekend. Natuurlijk, zo gaat dat bij perfecte personen. Hij pakte de kassabon, deed 'm in het tasje en bedankte het kassameisje. Nog even keek hij om naar mij. "Nou, daag! Bedankt voor het lachen, zo is wachten nog leuk ook." Toen liep hij weg, donker Ede in.

Even later liep een verwaaid vermoeid, en verkreukeld meisje ook de winkel uit, maar de Man-in-Pak was nergens meer te zien...

Don't you just love Ede in fall...

2007-10-14T20:31:00.000+02:00

... soms wil ik hier niet echt weg...

Piepende poortjes (vervolg op 'Gedetecteerd...')

2007-10-03T18:26:00.001+02:00

Gisteren dacht ik toch echt even de oorzaak van mijn piepende-poortjes-probleem gevonden te hebben. Maar toen ik vandaag de supermarkt in stapte, ging het alarm wéér af... De kassière van gisteren stond vandaag aan de klantenbalie, en stapte kordaat op me af. "Zullen we nu gewoon eens kijken waar het aan ligt?" vroeg ze. "Ja graag!!" zei ik. Ik was het inmiddels behoorlijk zat, al dat piep-gedoe in winkels. Met een groot grijs scanapparaat ging het meisje langs mijn lijf. Niks. Langs mijn portemonnee. Niks. Langs mijn rugzak. Ja hoor, raak...

Eén voor één haalde ik de spullen uit mijn tas. Een stratenboekje, een notitieblok, een paraplu, een iPod en een leesboek. Bij het leesboek ging het scanapparaat helemaal over de rooie. Ik keek naar de titel. Hmm... zo'n fout boek was het nou toch ook weer niet?! We bladerden het boek door, en helemaal achterin bleek zo'n magnetische sticker te zitten, die kennelijk nooit goed neutraal gemaakt was. Dat deed het supermarktmeisje nu voor me. Met het apparaat wreef ze een paar keer flink over de sticker. "Zo. Probeer het nu nog maar eens."

Met toch wel een beetje een zenuwachtig gevoel stapte ik tussen de poortjes door... Jahaaa! Ze bleven stil! Maar pas toen de poortjes na de kassa ook niks deden, was ik helemaal gerust. Wat een opluchting, ik kan weer normaal boodschappen doen zonder me schuldig te voelen om niks.

En nu snel uitlezen dat boek, hoef ik het morgen niet meer mee te nemen...

Gedetecteerd...

2007-10-02T21:03:00.000+02:00

Dreigend komen drie jongens met groene Super de Boer-jasjes op me af. De kassière houdt mij nauwlettend in de gaten. Met het schaamrood op mijn kaken steek ik langzaam mijn handen in de lucht. "Nee, echt niet... ik heb echt niks gejat..." stamel ik. Maar intussen klinkt wel het doordringende piepen van de detectiepoortjes. De rode lampjes bovenop flitsen onophoudelijk. De voorste jongen kijkt me argwanend aan. "Je mag in mijn tas kijken, als je wilt," bied ik aan. "En ik wil ook m'n jas- en broekzakken wel leeghalen?" Hij neemt me van top tot teen op. Ik schenk hem mijn eerlijkste en onschuldigste blik. Het werkt, hij gelooft me. "Ja hoor, is al goed. Misschien heb je een labeltje in je shirt dat op die poortjes reageert? Volgens mij gingen ze net ook al af toen je binnen kwam..." Dat is waar. Maar het ligt niet aan een labeltje in mijn shirt. Want ik heb het al de hele week. Waar ik ook kom, overal gaan detectiepoortjes af. Ik durf haast geen winkel meer in door die stomme dingen...

Als ik thuiskom, zie ik Iris op de bank hangen. "Heb jij veel zin om vanavond naar Bob te gaan?", vraag ik. "Neuhh...", zucht ze. "Jij dan?" "Ook niet..." antwoord ik. Wel vind ik eigenlijk dat we dan moeten afzeggen. En daar zijn we rijkelijk laat mee, over minder dan een uur verwacht Bob ons al. Uiteindelijk raap ik al mijn moed bij elkaar, en bel ik aan bij onze buurman. Het duurt lang voor hij open doet. In gedachten repeteer ik mijn drieduizend voorbereide smoezen. "Iris voelt zich niet lekker... ik moest tot laat werken... ik zou nog iets afmaken... kan het een andere keer, Tamara wilde ook zo graag mee... mijn zeldzame geelgestippelde roodwangschildpad is kwijt en ik moet hem vanavond nog vinden, want hij moet om 21.47 uur zijn medicijn tegen stofallergie innemen..." De waarheid - dat we geen zin hebben - durf ik hem gewoon niet te vertellen, veel te zielig. Wat moet ik nu...
Eindelijk gaat de deur open. Bob staat in de hal, hij is maar half aangekleed. "Oja, jullie zouden komen! Komt dat even slecht uit, ik ben ziek..." Mijn ogen worden groot van blijde verrassing. Maar ik herstel me snel. "Oww wat jammer nou!" zeg ik met een fake-smile. "Nou beterschap hoor, dan komt het een andere keer wel."

Verwonderd loop ik naar huis. Heb ik daar heel de week smoezen voor lopen bedenken... En die poortjes... zouden dat soms leugendetectiepoortjes zijn?

Nouhooouu!

2007-09-29T21:44:00.000+02:00

Wat nou stom!! Dat zullen we nog wel eens zien... 2 november in Gouda!

Mannen & auto's

2007-09-24T21:05:00.000+02:00

De monteur veegde zijn zwarte handen af aan z'n blauwe schort. "Zo," zei hij, "Daar kun je weer even mee vooruit!" Ik voelde voor het eerst sinds een week weer een stralende glimlach op mijn gezicht doorbreken. M'n Toyota stond mooi te glimmen in de werkplaats, het reservewiel zat weer netjes achterin en de geur van nieuw rubber kwam nog van de zojuist gewisselde voorbanden. Jeej! Het leven is weer prachtig!

Vorige week was dat even wat minder prachtig, toen een (-sorry censuur-) buschauffeur veel te hard en lomp een bochtje nam, waardoor ik ernstig moest uitwijken en vervolgens tegen een stoeprandje een lekke band reed. Ik wist niet dat ik zoveel scheldwoorden kende...

Maar dankzij Dirk-Jan uit Nieuwegein en Henk uit Ede rijdt mijn auto nu weer prima! Mannen zijn geweldig!

PS: Behalve dus lompe buschauffeurs!
PPS: En behalve de man die bedacht heeft om bomen met plakkerige blaadjes op de parkeerplaats te planten... welke idioot... grrrrrr... het was echt een uur lang poetsen!!

Kerstman op bezoek

2007-09-16T22:31:00.000+02:00

Al een jaar lang stond de vaatwasser weg te roesten in onze badkamer. Niet aangesloten (dat lukte niet) dus niemand had er iets aan. Tamara besloot het kreng op Marktplaats te zetten. En ja, een meneer bleek bereid om het ding voor 25 eurootjes te komen halen. "Zaterdagochtend om 10.00 uur komt hij", kondigde Tamara aan. Mooi. Zijn we ein-de-lijk van dat rotding af.

Zaterdagochtend, even na 10.00 uur ging de deurbel. Ik zat net aan m'n eerste kop koffie en had nog niet veel zin om met mensen te praten, dus ik luisterde hoe Tamara de meneer te woord stond. Even later werd er toch op de deur geklopt. Tamara stak haar hoofd om de hoek. "Heb jij misschien even vijf euro voor me te leen?" vroeg ze. Dat had ik. En nu was ik toch wel een beetje benieuwd naar de koper. Dus liep ik mee de hal in. En daar stond... de Kerstman in eigen persoon. Een gigantisch dikke man, met een grote ronde buik, een grijs baardje, en last but not least: een rood gebreid vest!

Helaas bleek het een 'Bad Santa' te zijn. Want het eerste dat hij tegen mij mompelde was: "Kijk aan, ook al zo'n mooi kind. Je snapt toch niet dat dat uit zo'n verschrikkelijk huis komt." En hij keek afkeurend rond. Ik was zwaar beledigd. De hal en de keuken zijn net geverfd en zagen eruit om door een ringetje te halen. Maar daar ging het ook eigenlijk niet om. Het enige waar Bad Santa toch echt niet gecharmeerd van was, waren de 'handtekeningen' op het behang in het halletje bij de voordeur. Tja, smaken verschillen. Maar hij ging door met zijn slechte opmerkingen. "Ik heb zelf ook gestudeerd, weet je, maar ik woonde in een mooi huis." Ik wilde het liefst zeggen: "Ja, dan klopt het precies; uit een lelijk huis komen mooie meiden, en uit een mooi huis komen lelijke mannen", maar kon me op tijd inhouden. Zonder een vinger uit te steken keek ik hoe Bad Santa (die trouwens zweette als een otter) de gewraakte vaatwasser op een karretje sjorde en door de hal met handtekeningen naar de voordeur reed. Daar had hij nog een probleem, want met zijn enorme lijf kon hij niet bij de deur. Tamara redde de situatie, door zich langs de man en de vaatwasser te wurmen en de deur voor meneer open te houden. Samen met de vaatwasser reed hij de galerij af en ons leven uit. Zo. Opgeruimd en opgerot, staat netjes.

De man met het koffertje

2007-09-13T21:54:00.000+02:00

Hij stapte vanmorgen bij station Driebergen-Zeist in de trein. Een vermoeid uitziende meneer, met wallen onder zijn ogen, verwaaid rossig haar en een snorretje. Op een onhandige manier zeulde hij een metalen koffertje met zich mee. Hij zuchtte eens diep en plofte neer op de stoel tegenover me. Met een zorgelijk gezicht keek hij naar het koffertje. Eén van de zijkanten puilde uit, het koffertje was kapot.

De mevrouw naast me keek gebiologeerd naar de man met het kapotte koffertje. En ik deed hetzelfde. We waren heel benieuwd wat hij aan zijn probleem zou gaan doen. De man had niet in de gaten dat wij hem observeerden; z'n volle aandacht ging naar het koffertje. Hij prutste wat aan het metaal, en trok per ongeluk ook de andere hoek van het zijkantje los. Hij zuchtte diep, je kon hem horen denken: 'shit, nee, niet dit óók nog....' Met moeite kreeg hij het metalen plaatje weer op z'n plek. Maar dat ene hoekje lukte niet. Hoe hij het ook probeerde, het was echt kapot. Uiteindelijk wist hij het niet meer. Met beide handen maakte hij een berustend gebaar. 'Het is niet anders...' hoorden we hem denken. Hij legde het koffertje plat op zijn schoot, de kapotte kant boven, zijn handen er bovenop. En tóch kon hij het niet laten om nog één keer met zijn vingers over het kapotte hoekje te strijken. Zou het echt niet vastklikken? Nee.

In Utrecht stapte hij uit. Met een teleurgestelde zucht, het koffertje onder zijn arm geklemd. Hij sjokte naar de roltrappen, en verdween uit het zicht.

Ben benieuwd hoe zijn dag was. En of hij morgen een nieuw koffertje heeft.

Home Improvement part 2: extreme makeover

2007-09-08T18:08:00.000+02:00

Before...

Between...

After!

Home Improvement part 1: de dame uit de reclame

2007-09-07T22:38:00.000+02:00

Gisteravond waren we het er over eens: het huis kan en moet beter. En direct maakten we een begin, door alle plaatjes, posters, folders, kreten, vlaggetjes, slingers en kunstwerken van de deuren en muren te trekken. Na een uur was het op de grond een enorme bende papier en plakband, en waren de muren kaal, afgezien van lelijke rode geschilderde eendjes die onder de posters vandaan kwamen... Lichtgroene verf moest er overheen, besloten we unaniem. En de keuken moest wit met blauw worden, in plaats van smerig geel.

Vandaag gingen Tamara en ik dus naar de Praxis, om verf te halen. Bovendien verheugde Tamara zich al op het weerzien met ene Erwin van het personeel, die heel onhandig wordt als hij haar ziet. En ja... hij was er! Terwijl Tamara met Erwin naar de plankenafdeling liep (spannend...!), zocht ik twee emmers verf uit. Lichtgroen en helderblauw. Moooooi...

Bij de flat gekomen, voelde ik me even zoals de dame uit de Histor-reclame. Je weet wel, die vrouw met die gelukzalige, dromerige glimlach op haar gezicht, en met in elke hand een emmer verf, waar ze enthousiast mee rondzwiert. Maar het Histor-gevoel was er bij mij snel vanaf. De emmers waren hartstikke zwaar, en dat hele eind over de galerij kon ik echt niet zo soepel en sexy blijven lopen als de reclamedame. Binnensmonds mopperend sleepte ik mezelf voort, zo nu en dan stilstaand om mijn armspieren even wat rust te gunnen. De ijzeren beugels sneden in mijn vingerkootjes. En toen ik de emmers eindelijk neer kon zetten in de hal, zag ik pijnlijke witte strepen op mijn vingers...

Ik dacht aan de Histor-mevrouw en vroeg me serieus af hoe zij het voor elkaar kreeg om onder zulke helse pijnen zo'n hemelse smile op haar gezicht te bewaren. En dan ook nog heupwiegend op naaldhakken, zwierend met emmers voor de camera heen en weer te lopen. Ik kwam tot de conclusie dat de emmers in de reclame waarschijnlijk leeg zijn. Bah, ben ik er wéér ingetrapt...

Morgen deel 2 van onze klus-avonturen!

Ede voor 7.00 uur

2007-09-04T21:13:00.000+02:00

Het enige leuke aan 's morgens vroeg door Ede fietsen, is dat je altijd dezelfde mensen tegenkomt. Om 6.40, als ik mijn fiets uit de schuur haal, rijdt een bedrijfsbusje weg van de parkeerplaats bij de flat. De bestuurder toetert altijd even naar zijn vrouw die op de eerste verdieping naar hem staat te zwaaien. Drie minuten later, om 6.43, rijd ik op de kruising Bellestein / Loevestein. Van links komt altijd hetzelfde Indische vrouwtje, met een grote geruite tas op wielen die ze achter zich aan sleept. Op hetzelfde moment komt van rechts elke dag dezelfde personenauto. De automobilist en het vrouwtje zwaaien en lachen even naar elkaar, terwijl ik linksaf ga. Op de Klaphekweg, om 6.47, kom ik dagelijks dezelfde voetganger tegen, een man met een vrolijk gezicht. Hij lacht en zwaait altijd enthousiast als we elkaar passeren. "Hoi!", roept hij, en "hallo!" roep ik dan terug. Bij de overweg, om 6.51, word ik vervolgens ingehaald door een zwart autootje, dat bestuurd wordt door een verpleegster. Als de trein naar Arnhem vertraging heeft, wachten we netjes naast elkaar tot de spoorbomen weer open gaan. Op de Blokkenweg, om 6.52, loopt altijd dezelfde man met een blauwe jas en een baseball-petje. Op zijn rug heeft hij een tas met het logo van de Nijmeegse vierdaagse. Om 6.54 parkeer ik mijn fiets bij het station. En terwijl ik het extra slot om een paaltje bind, komt elke dag een man met een lange baard en een stapel Spitsen de stationstunnel uit. Tussen 6.55 en 6.58 passeer ik dagelijks dezelfde rij mensen op het perron, en allemaal staan ze chagrijnig en slaperig te kijken. Dan stap ik in de trein, en laat ik Ede achter me.

Laatst miste ik iemand. Ik fietste op de Klaphekweg, en speurde al naar de vrolijke voetganger. Maar er was niemand te zien... Verbouwereerd fietste ik door, tot een witte auto me toeterend tegemoet kwam. Een raampje ging open en iemand zwaaide wild enthousiast naar me, terwijl hij "Hooo-oi!" riep... Geweldig! Mijn dag was helemaal goed! Soms maak je vrienden zonder dat je het in de gaten hebt...

Jongens met gele plankjes

2007-09-03T21:29:00.000+02:00

"Nog geen spijt dat je 'ja' hebt gezegd?", vraagt Geralien. We hangen aan de kant in het zwembad, nog even te wennen aan de (lage) temperatuur van het water. Een paar weken geleden heeft Geralien gevraagd of ik piano wil spelen op haar bruiloft. Dat wilde ik wel, en daar heb ik absoluut geen spijt van. Dus lachend schud ik mijn hoofd, en wil aan het derde baantje beginnen. "Wat? Heb je JA gezegd?!", hoor ik ineens een mannenstem achter me. Op de kant staat een magere maar gespierde man in Speedo, die kennelijk het laatste stukje van ons gesprek opgevangen heeft... "Owww ehhh... nou ehh...", hakkel ik, "Het is niet wat je denkt hoor..." Hij grijnst en wij proberen zo snel mogelijk weg te zwemmen, maar dat is moeilijk als je moet lachen...

De nieuwsgierige man blijkt een soort badmeester te zijn, die in het baantje naast ons zwemles geeft aan twee tienerjongens. Met een bekend geel plankje in hun handen spartelen ze naar de overkant van het zwembad. Wij zijn een stuk sneller, en dat voelt best goed, zeker omdat we pas net weer begonnen zijn met zwemmen. Als we na bijna dertig baantjes even in het ondiepe blijven hangen, horen we de man tegen de jongens met de gele plankjes zeggen: "Neem een voorbeeld aan die dames, die zwemmen gewoon door!" "Ja, pfff...", hijgt één van de jongens, "Ze zijn ook een stuk ouder dan wij!" De badmeester schat ons in eerste instantie op dertig (mmmmhhh....) maar met een vriendelijke smile weet ik daar tien jaar af te halen (en dat is weer te jong, kijk zo gaat-ie beter). "Kom op", roepen wij naar de jongens, "Jullie zijn nog jong en fit, en bovendien zijn jullie mannen, dat moet je makkelijk kunnen!" En daar gaan ze weer, zuchtend en steunend, terwijl wij fluitend nog een paar baantjes trekken.

Na zesendertig baantjes vinden wij het wel genoeg. Eén van de jongens dobbert op zijn gele plankje aan de ondiepe kant van het zwembad. Bewonderend kijkt hij ons aan. "Jeeeemig, wat een conditie hebben jullie, hoe hou je het vol..." Geralien en ik kijken elkaar meewarig aan, proberen echt om serieus te blijven. We denken aan de matige trainingen op de sportschool en de enorme moeite die we altijd deden voor minimale resultaten. En eerlijk, zesendertig baantjes, kan ook nog best wat meer en wat sneller. Maar stiekem is het compliment toch leuk en even voelen we ons de sportvrouwen van het jaar. "Volhouden joh... lukt je best", zeg ik, "Over een tijdje haal je ons in!"

En dan is het tijd voor het bubbelbad. Niet zo sportief, maar wel erg lekker.

Bij voorkeur in het weekend

2007-09-02T00:25:00.000+02:00

Het is 23.50 uur, en ik sta het douchegordijn opnieuw aan de muur te monteren.

Ligt het aan mij, of vinden huishoudelijke rampen bij voorkeur plaats in het weekend, na 23.30 uur?

Zie ook deze post...

Twee trotse prutklussers

2007-08-26T22:37:00.000+02:00

"Wil jij voor mij twee gaatjes boren?" vraagt Tamara. "Er moet een lampje aan de muur komen." Natuurlijk wil ik dat. Het voorbereidend werk is al gedaan; Tamara heeft bij top-buurman Bob een boormachine geleend, in de meterkast een doosje met pluggen en schroeven gevonden, en last but not least: het lampje keurig waterpas gehouden en met pen twee stippen gezet waar de gaatjes moeten komen. Je zou denken dat het dan snel gaat... maar niet bij twee prutklussers zoals wij. Kijk maar.

Probleem 1: het boortje is te smal. Met een 4 millimeter boor kun je geen gat boren waar een 6 millimeter plug in past. Dus gaat Tamara opnieuw naar Bob, om even later terug te keren met het 6 millimeter boortje. Maar dit leidt tot...

Probleem 2: hoe verwissel je zo'n boor?! We doen allebei een verwoede poging om het boortje uit de machine te krijgen, maar zonder succes. "Shit... eh... misschien moeten we het aan Bob vragen...?" stel ik voorzichtig voor. "Neeeee, echt niet... veel te meisjesachtig!" vindt Tamara. Maar hoe we het ook proberen, het lukt niet. Dus zit er niks anders op dan dat Tamara voor de derde keer bij de buurman moet aanbellen. We zien er de lol maar van in. "We hebben hem nodig! Dat idee moet hem toch goed doen, zo heeft hij in elk geval een leuke avond..." Die leuke avond heeft hij zeker, hij vindt onze 'girly' onkunde heel grappig. Zelf heeft hij natuurlijk binnen no-time het boortje verwisseld. En dan kan ik eindelijk boren. Maar al snel komen we achter...

Probleem 3: de houten wand is maar 1 centimeter dik, en de boor van Bob is niet geschikt voor de buitenmuur van de flat. Met geen mogelijkheid kom ik verder. Diepe, diepe zucht... Alle moeite voor niks?

Nee, want gelukkig zijn we wel heel creatief. Met twee kleine schroefjes kunnen we de klus klaren: het lampje hangt. En stiekem, heel stiekem, zijn we er nog trots op ook... :-)

Net als in de film

2007-08-22T18:53:00.000+02:00

Haar jasje viel op de grond, en de wind nam het mee, de straat over, tegen zijn broekspijpen aan. Hij raapte het jasje op en keek verbaasd rond, wie het verloren had.

Stop. Even stil zetten... Bovenstaande scène zag ik op straat gebeuren. En het had zo mooi kunnen worden! In slow motion, mijn versie van het vervolg.

Ze zag hem staan, met haar jasje in zijn handen. Zijn blauwe ogen ontmoetten de hare. "Van jou..?" zei hij zacht. "Ja, bedankt..." glimlachte zij. Ze nam het jasje van hem aan, draaide zich om, maar keek nog even over haar schouder en schonk hem opnieuw een glimlach. Hij staarde haar na, tot ze uit het zicht verdwenen was. (En dan een mooi verhaal, ze komen elkaar opnieuw tegen, gaan nooit meer uit elkaar en leven nog lang en gelukkig... *zucht, zwijmel*).

Maar in het echt ging het dus anders. Ongeveer zo: het meisje rende gillend achter het jasje aan, en de man gaf het met een onbewogen gezicht terug. Hij liep verder naar z'n volgende zakelijke lunch en zij knoopte het jasje steviger om haar middel en ging verder met shoppen.

Toch jammer dat het niet altijd zo gaat als in de film... :-)

The girls & me

2007-08-16T21:21:00.000+02:00

Hitte, caravan, slingers, regen, ondergelopen tenten, creatief, kikkers, winegums, paraplu, hoeden, naaktslakken, modder, survival, katjes, glowsticks, paddestoel, kantine, rotzooi, beautyfarm, grote schoonmaak, Doetinchem, kampvuur, klusjesmannen, kroketten, lachen, natte schoenen, vladippen & yoghurtsjoelen, keten, voorlezen, slaapgebrek, barbecue, gezelligheid, labyrinth, slagroomestafette, goede gesprekken, bonte avond, knettergek doen, kabelbaan, poffertjes, lachtranen, laat naar bed, vriendschap, afscheid nemen, afkicken... volgend jaar weer?

Tip van de dag...

2007-08-01T19:54:00.000+02:00

... voor het meisje dat in de hal op de tiende verdieping keihard haar Idols-auditie stond te oefenen, begeleid door haar mobiel:

DOE HET NIET!

Sorry... maar ze gaan je afkraken en dat zou ik echt rot voor je vinden. Probeer iets anders... iets waar je wél goed in bent. Het is er, ik weet het zeker.

PS: het galmt wel lekker hè, in de flat :-)

Niet leuk, wel nuttig

2007-07-31T23:07:00.000+02:00

Stel, er zijn tien miljoen niet leuke, maar wel nuttige dingen die je kunt gaan doen. En het enige waar je zin in hebt, is hangen en de tijd verdoen met tv-kijken. Of andere wel leuke, maar niet nuttige dingen. Ken je het gevoel?

Nou goed, ik bedacht op de fiets onderweg naar huis, dat ik vanavond wilde hangen en niksdoen. Het fijne aan op jezelf wonen is dat niemand zegt wat je moet doen (of wat je niet moet doen), dus in theorie zou die niks-avond helemaal door kunnen gaan. Eén minpunt: ik had geen eten in huis. Dus eerst maar langs de Bellestein, brood en avondeten halen. Terwijl ik in de supermarkt liep, bedacht ik dat er in huis maar liefst drie lampjes vervangen moesten worden. Goed... meteen maar even meenemen dan. Eenmaal thuis zag ik dat er inmiddels twee volle vuilniszakken waren die nodig naar beneden gebracht moesten worden. Okay... even naar de container, is op zich ook zo gebeurd. Dan koken... oja, na het koken heb je afwas, en die van gister staat er ook nog... welja, laat ik het maar even doen, dan ben ik er maar vanaf. Nou... de lampjes vervangen, in de keuken, de hal, de badkamer... Hè, dat wasrek staat enorm in de weg op de badkamer, de was is allang droog... weet je wat, ik haal het wel af, even opvouwen, in de kast, klaar... Ach gosh, de plantjes hangen... die moeten nodig water... Zo, ook weer gebeurd!

En toen wilde ik gaan hangen en niksdoen. Maar toen had ik geen tijd meer. En nu ben ik boos op mezelf... (en stiekem toch wel blij dat al die niet leuke, maar wel nuttige dingen gewoon gebeurd zijn!).

Murphy

2007-07-24T19:58:00.000+02:00

Pech komt altijd in drieën. En dagen waarop er van alles fout gaat, duren drie keer zo lang. Vandaag geloof ik dat Murphy gelijk had.

Eén voordeel: de kans is groot dat morgen een stuk leuker wordt. So let's skip & forget this day... en morgen is gewoon weer top!

Zucht... vakantie alweer voorbij...

2007-07-23T22:32:00.000+02:00

Giannutri, Italië...

Ede, Nederland...

Wie gaat er mee emigreren?

Mend me

2007-06-27T22:21:00.000+02:00

In de acht minuten dat ik op de bus zat te wachten, flitste de dag aan me voorbij. Best een aardige dag overigens. En toch... er zijn van die dingen waarvan je denkt dat je ze anders had moeten doen. Of gewoon niet. Hoe had vandaag er dan uitgezien? En kun je er nog iets aan veranderen?

Tussen mijn gedachten door, luisterde ik ineens naar de tekst van het mp3'tje dat toevallig aanstond:

What I want to do I don't do
But I do I don't want to do
I am broken - mend me

Need I say more?

Herken het bushokje

2007-06-25T21:12:00.000+02:00

Speciaal voor Jo en de Japanner... :-)

Geheim

2007-06-20T22:51:00.001+02:00

Het gedicht hing aan de muur van het lokaal waar we jaren geleden Nederlands hadden. Tegenover mijn tafeltje, afgedrukt op een rode poster. Urenlang staarde ik ernaar, tot ik ontdekte dat ik het uit mijn hoofd kende. Ik draaide mijn tafeltje naar een andere muur en begroef het gedicht diep in mijn geheugen. Vandaag borrelde het ineens omhoog. Zomaar vanuit het niets. En omdat ik niet weet wat ik er anders mee moet, zet ik het maar op mijn blog. Komt-ie.

Ik heb een geheim
Wil je weten wat het is?
Je mag drie keer raden,
Mis... mis... mis...
Het geheim zit in een doosje
En het doosje dat zit dicht
Niemand kan het openmaken
Je raadt het altijd mis

Ik heb een geheim
En ik weet zelf niet wat het is

Girlpower (III)

2007-06-16T19:54:00.000+02:00

Pas na 15 dagen, 3 uur en 27 minuten won de zak met toffees het van mijn zelfbeheersing...

Mag die in het Guiness Book of Records?

Vlecht

2007-06-14T23:37:00.000+02:00

Het kleine meisje had een lange blonde vlecht. Een fleurig elastiek bungelde onderin. De oude vrouw keek ernaar. Het meisje schudde haar hoofd en de vlecht danste op haar rug. De oude vrouw glimlachte en strekte langzaam haar hand uit, om even te voelen aan de krullen die onder het elastiek uit kwamen. Het meisje merkte het, draaide zich om en keek de oude vrouw verbaasd aan. "Je hebt zo'n mooie vlecht!", zei de vrouw. Het meisje giechelde verlegen. Haar moeder lachte trots. Ze stapten uit en liepen samen Den Haag in. De oude vrouw keek hen peinzend na.

Pas toen zij zelf de tram verliet, zag ik dat ze een pruik droeg.

Pittig

2007-06-13T22:34:00.001+02:00

Zag vanmorgen in de trein een hele saaie meneer. Grijs pak, doffe zwarte gaatjesschoenen, en een onoriginele stropdas. Fantasieloos zakenmannenkapsel en een kleurloze gezichtsuitdrukking. Maar aan zijn zwarte dertien-in-een-dozijn koffertje met cijferslot, hing een felrode sleutelhanger in de vorm van een Spaanse peper. Kijk, en dat vind ik nou weer leuk...

Girlpower (II)

2007-06-11T21:32:00.000+02:00

Zo zie je maar weer, altijd even afkloppen... Zei ik een paar dagen geleden nog heel stoer dat we mannen in huis niet nodig hebben; inmiddels ben ik erachter dat ze op andere plaatsen heel nuttig kunnen zijn. Zoals op een parkeerplaats. Want wij (twee meisjes) stonden ingeparkeerd door een klotig oranje glimmend autootje. Ik had al een paar keer geprobeerd het bochtje te nemen. En m'n collega ook. Het lukte ons niet...

Maar de redding was nabij! En wel in de vorm van twee stoere survivalmannen. Ze zagen onze smekende 'jonkvrouwen-in-nood-blikken' en schoten direct te hulp. Zonder dat we ook maar iets hoefden te vragen...

Eén van de stoere mannen kroop achter het stuur van de groene Polo. De ander gaf aanwijzingen. Gelukkig moest de bink ook een keer of vijftien steken, en sloeg de motor vier keer af tijdens zijn manoeuvres om het autootje van de parkeerplaats te krijgen. Het lag dus niet helemaal aan ons, en dat was toch een fijn gevoel. Met een big smile konden wij onze weg vervolgen, nadat we onze ridders vanuit de grond van ons hart bedankt hadden.

Mannen... toch goed dat ze er zijn!

Girlpower

2007-06-09T00:35:00.000+02:00

Hihi... stiekem vind ik het toch best stoer dat ik tussen 0.00 uur en 0.30 uur een lekkende wasmachine heb gefixt (jaaa echt, met een schroevendraaier en een waterpomptang!) én ook nog een computerprobleem heb opgelost... Daar hebben we hier dus geen mannen voor nodig!

Something

2007-06-06T22:37:00.000+02:00

(gejat van PostSecret)

Bij de kapper

2007-06-02T23:18:00.001+02:00

Omdat ik toch even op mijn beurt moest wachten, deed ik net alsof ik verdiept was in de Cosmogirl. Maar stiekem vond ik de wereld van de kapsalon veel interessanter. Een bloemlezing.

"Wilt u koffie?"
"Ja, zwart."
"Geen cappucino?"
"Nee, zwart."
"We hebben ook espresso?"
"Gewoon zwart is goed."

"Zoooo wat ben jij een grote jongen! Hoeveel jaar ben jij?"
"Weet ik niet..."
"Oooo weet je dat niet? Hoe heet je dan?"
"Weet ik niet..."
"Weet je dat ook niet? Jawèèèl... kijk eens in de spiegel... wat zie je dan?"
"Een stoel die op een auto lijkt..."

"Kunt u m'n wenkbrauwen nog even bijknippen?"
"Ja, natuurlijk, als het zo voor uw ogen hangt is dat niet prettig he?"

"Mam, moet je kijken hoeveel haar eraf is!"
"Ja jongen, maar nu moet je wel even met je gezicht in de zon, want je hebt een witte streep op je voorhoofd..."

"Kan der weer van dat spul in, jeweetwel, in zo'n oranje potje."
"Welk oranje potje? We hebben er veel..."

"Papa gaat jouw koekje opeten!"
"NEEEEEEEEEEEEEEE!!!!"
"Rob, zit dat jong niet zo te plagen... je weet dat hij dat niet leuk vindt!"

"Wilt u de massagestoel aan?"
"Ja, lekker. Ooo wat trilt-ie lekker!"

Prachtig... al die levens die elkaar kruisen. Al die zinsneden die zomaar voor het opvangen zijn. En na een uurtje ofzo, gaat ieder weer zijns weegs en krijgt elk verhaal een vervolg. Hoe het verder gaat? Horen we de volgende keer wel weer bij de kapper...

Oud

2007-05-27T22:08:00.000+02:00

"We worden oud...", zuchtte ik tegen Geralien. De regen tikte tegen de voorruit van haar rode auto. Zojuist had ik uit haar dashboardkastje een verzamelcd'tje met muziek uit 1996 opgediept. Vol met - voor ons dan - bekende nummers en artiesten. "Maar als je de editie van 2007 ziet", zei Geralien, "dan ken je zelfs geen één artiest meer..." En dus zuchtte ik: "We worden oud..." We reden verder, het stopte met regenen en we hadden een fijne dag.

Maar ik dacht er nog wel over na. Oud. Time flies. I'm having fun! Het leven is goed! Maar hoe zou het zijn om 84 te zijn, zoals oma? Zou ik een gelukkig en tevreden mens zijn, blij met de jaren die ik heb gekend? Zou ik mijn jeugd weerspiegeld zien in kinderen en kleinkinderen? Zou ik nog fit en vitaal zijn? Of zou ik een mopperend kreng zijn dat dementerend door het bejaardenhuis hobbelt? Wat zou ik allemaal meegemaakt hebben in de tussenliggende zestig jaren? Geluk? Verdriet? Zou ik de 84 trouwens wel halen? Ik weet het nog niet...

Oud... Gisteren stond er een oude mevrouw achter me in de supermarkt. Ze mopperde, want de rij was drie klanten lang. Tsja, dat is het risico op zaterdagmiddag. Ze mopperde nog meer, want het kassameisje was niet zo snel. Tsja, misschien werkte ze er nog niet lang, wie zal het zeggen? En toen het kassameisje één van mijn boodschappen niet kon scannen en een winkeljongen moest oproepen om naar de juiste prijs te kijken, volgde een explosie van moppers achter me. Ik kon een gevoel van leedvermaak niet onderdrukken en hoopte stiekem dat de winkeljongen niet al te snel weer terug zou komen.

Ik dacht: 'Als je oud bent, heb je toch alle tijd? Dan kun je tijd toch relativeren? Die paar minuutjes wachten voor de kassa, zijn toch niks vergeleken bij de decennia die je geleefd hebt? Met de jaren leer je toch geduldig te worden?' Kennelijk niet dus. De winkeljongen kwam terug en kreeg een paar snauwen naar zijn hoofd. Aan z'n gezicht kon ik zien dat hij het niet leuk vond.

"Wil je er knikkers bij? Da's een actie bij de boodschappen...", zei het kassameisje en ze hield me twee knisperende zakjes voor. "O, ja hoor dat is goed", zei ik. Het duurt toch nog heel lang voor ik oud ben.

Revolution

2007-05-24T21:53:00.000+02:00

Peace takes a taxi to the underground
I wanna love the world but I don't know how
I'll blame it on the DJ playing all the fast songs
Ain't spinning anything that I can sing along

So if you know the words try to sing along
And when you get the beat, grab a hammer, bang a gong
Cause you don't got to fight or make yourself belong
To be a revolution!

If you wanna learn to play the rock guitar
Throw down your guns, you're gonna be a star
You gotta begin with who you know you are
To be a revolution!

Cause the time is right
To cross that line
To let love find a way

So, if you know the words then try to sing along
And when you get the beat, grab a hammer, bang a gong
Cause you don't got to fight or make yourself belong
To be a revolution!

It's all right
To be a revolution
It's all right yeah!

----------------------
Revolution - by Jars of Clay

Buurman

2007-05-14T20:49:00.000+02:00

Bob is wereldberoemd. Ook Marike wijdde een blog aan onze favoriete Buurman. Ooit gaan we nog eens een boek over hem schrijven. Of gewoon over de hele Langenhorstflat met haar bijzondere bewoners. Dat wordt dan wel een serie in zeven delen, a la Harry Potter. En ik denk dat ze minstens zo goed gaan verkopen.

Toen Tineke, Marike en ik nog in één huis woonden, keken we elke avond naar Villa Achterwerk op de grote, rode tv in de keuken. Eén van mijn favorieten was de serie Buurman & Buurman. Hun provisorische oplossingen voor wereldproblemen, deden me altijd aan iemand denken... ;-) Als je het niet kent: check onderstaand filmpje, dan weet je genoeg.

A je to!

Afscheid

2007-05-07T20:30:00.000+02:00

Met een spijtig gezicht keek Bob naar zijn zwarte paraplu, die grote druppels regen op de vloer van de lift lekte. "Hij is kapotgewaaid...", zei hij wat treurig. "'t Is al de derde dit jaar." De lift zoefde naar boven. Op de elfde stapten we allebei uit. Ik wurmde mijn sleutel in het slot van het postvakje en trok het klemmende deurtje open. Geen post. "Helemaal niks?" vroeg Bob. "Nee, meestal niet op maandag", antwoordde ik. Hij wurmde zijn sleutel in het slot van het postvakje boven het mijne. "Nou... ik wel... maar liefst drie folders van de opwekkingsdienst aan de Zanderijweg. Die hebben ze in mijn brievenbus gestopt, tsja, dat is ook een manier om ervan af te komen." Ik grinnikte. Maar deze keer was het in elk geval niet onze ongewenste folder die in zijn brievenbus terechtgekomen was. Die zat al bij het oud papier.

"Trouwens, ik ga mijn auto wegdoen", zei Bob, terwijl hij de drie foldertjes in zijn plastic tas stopte. "Oja??", zei ik lichtelijk verbaasd. De Corsa van Bob staat namelijk al jaren weg te roesten op de parkeerplaats. "Ja", zuchtte Bob. "Ze hebben de achterruit vernield en van alles gejat uit de auto, en de rest gewoon kapot gemaakt. Echt niet normaal meer." En hij vertelde de verdrietige geschiedenis van de Corsa nog maar een keer. Een keer gejat, een keer teruggevonden, veel tijd, moeite, energie en spullen van de sloop in gestoken, en nu voor de vierde keer vernield. Bob was het zat. Kon ik me voorstellen. Bij sommige mensen lijkt ook alles tegen te zitten.

Toch vind ik het ook wel weer een beetje jammer dat de Corsa weggaat. Ik heb me menigmaal verbaasd over het uithoudingsvermogen van zowel de auto als de eigenaar. En die verbazing was altijd een dankbare inspiratiebron voor posts en grappen. Helaas, dit was dus de laatste post over de Corsa....